05-03-12

Winterslaap

Na een redelijk goeie nacht, was ik iets na achten zodanig wakker dat ik zelfs aan het overwegen was om al op te staan... Meestal kom ik niet voor 9 mijn bed uit.

Ik ben dus echt opgestaan... zag ineens iets verdachts aan de Velux... 'hum, dit kan toch niet waar zijn?' Ik keek onmiddellijk naar de andere kant van het huis en zag door de ramen... dat het aan het sneeuwen was!!!!!!

SNEEUW Verstomd SNEEUW g...v...d... !!!!!!!!!

'Als alles weer groen is en de zon schijnt, moet je me maar komen wekken. Ik ga in winterslaap!!!!!' heb ik aan mijn man gezegd en ik ben mijn bed weer in gedoken.

Pfffffff, dit hou je nu toch niet voor mogelijk! Eergisteren was het weer nog zalig: de vogeltjes floten, de zon gaf al wat warmte af. Wij hebben zaterdag al wat 'winterlucht' buiten gelaten door het schuifraam een half uurtje open te zetten. Een briesje speelde met de bamboemobile die mijn lieve buurvrouw uit Bali had meegebracht... De lente stond voor de deur... dacht ik!

En vandaag was het weer winter... Om kwart vóór elf ben ik wakker geworden van de sneeuw die van de rolluik van het dakraam schoof... BLA! Tot zover mijn winterslaap.

Voor de rest van de dag heeft het hier goed geregend en de sneeuw is tot in de vooravond blijven liggen. Dat zijn zo van die dagen die ik kan missen als de pest hé. Ik word daar echt niet vrolijk van! Ik zeg vaak dat ik op zonne energie werk, maar zoals ik mij voel... ik zou het haast zelf gaan geloven.

Ik neem al een paar dagen extra voedingssupplement en vandaag is dat toch beginnen te lonen: ik heb hier beneden gestofzuigd en daarenboven nog avondeten op tafel getoverd: Griekse balletjes met rijst (een Colruyt-receptje; voor de eerste keer klaar gemaakt en goed gekeurd). Voor een fibro'ke gelijk ik is dat een hele prestatie: schouderklopje aan mezelf!

Ons Yakke (Alaskan Malamute van 9 maanden) heeft een nieuwe bezigheid: boven aan de trap liggen en nu zit die mij hier al heel de tijd 'naar bed te kijken': ze komt naast mij zitten, port en loopt dan naar de gangdeur. Bij mijn man doet ze net hetzelfde, want die werkt 's avonds nog een paar uurtjes op bureau (boven)... Ik denk dat het tijd is om mijn winterslaap te gaan verder zetten. Ons Ro (Ierse Setter van 8 jaar) vindt dat een fantastisch idee en staat al te trappelen om bij Vrouwke op bed een dutje te doen...

Sahha.

21:38 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-10

Gezond leven is...

duur.  Daar wilde ik het over hebben, maar er is nog meer : Ik las vandaag een artikel 'gezond leven is niet lastig' maar dat is het wel !

Soms heb je van die dagen dat 'opstaan' met al je energie al gaan lopen is... en toch krijg je ergens tijdens de dag honger... en dan maak je geen gezonde maaltijd klaar, dan grijp je gewoon naar een boterham of iets kant en klaar om op te warmen; dat is, als je al boodschappen hebt kunnen doen.

Ik kan ook niet zomaar effe snel op boodschappen : te voet of met de fiets durf ik mij echt niet in het verkeer te begeven; er is veel te veel lawaai en dan haalt mijn evenwichtsorgaan grappen met mij uit (niet grappig !).  Om met de auto de baan op te gaan, moet ik al een goeie dag hebben, want anders ben ik zelf ook een gevaar op de weg.

En dan heb ik een goeie dag en ga ik boodschappen doen : van zeulen met boodschappentassen (verse groenten & fruit wegen zwaar) krijg ik zere knoken.  Tegenwoordig neem ik mijn boodschappentrolley mee, maar het is geen sinecure om die in en uit de auto te laden.  Voor de andere boodschappen hebben we een goeie oplossing : ik bestel alles via het internet en 't B'sje gaat die op het afgesproken uur afhalen.

Help me straks herinneren dat ik het lijstje nog moet doorsturen voor morgen, wil je ?

Ik wissel verse groenten af met diepvriesgroenten, want soms willen mijn handen al niet meer meewerken na het schillen van de aardappelen.  Ik denk soms terug aan mijn meme die er tot op late leeftijd kon van genieten om mee te helpen met het snijden van groenten; voor mij is dat nu al een heel karwij, maar daar mag ik niet te lang bij stilstaan...  Ik heb een fantastische keukenrobot & blender van KitchenAid, die alsmaar meer lastige taken van mij overnemen.

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben; bovenstaande is er alleen gekomen door dat artikel dat ik gelezen heb en die in het oog springende titel.

Ik wilde het hebben over 'gezond leven is duur'... maar eigenlijk moet ik zeggen : gezond worden is duur.  Gezonde voeding alleen is voor mij niet voldoende; ik heb ook een paar medicijnen nodig en vooral heel veel voedingssupplementen en die zijn heel duur. 

Moest ik er alleen voor staan, dan zou ik het niet kunnen.  Ik mag me gelukkig prijzen met een begripvolle partner, die altijd voor me klaar staat en me steunt; ik heb het hier niet alleen over financiële steun, maar een partner met een inkomen, maakt het leven net een beetje makkelijker.  Uiteindelijk wordt heel je relatie zwaar op de proef gesteld. 

Ik hoop dat ik alsnog beter word en uiteindelijk ook weer mijn plaats in de maatschappij kan innemen en mijn steentje kan bijdragen in onze relatie.  Want heel af en toe, steekt het schuldgevoel weer de kop op.  Maar ondertussen neem ik alle dagen mijn vitamientjes; ik stel prioriteiten en probeer het beste te halen uit mijn beetje energie.  Soms heb ik een keer een dipje... dan schrijf ik dat van me af in mijn blogje en kan ik er weer tegenaan !

Sahha.

17:14 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-10

Een uitstapje : altijd weloverwogen.

Gisteren zijn we naar Interieur 2010 geweest : we hebben leuke dingen gezien en alweer een paar ideeën opgedaan voor ons eigen interieur !

Tegen dat we alle hallen doorgegaan waren, voelde ik me alsmaar slechter worden; het was eigenlijk zo erg dat ik op een bepaald moment gezegd heb 'ik wil hier weg en wel nu onmiddellijk'.  Mijn coördinatie was niet echt meer wat het moest zijn en ik had er dan ook geen idee meer van waar de uitgang zich bevond.  't B'sje had gelukkig de kortste weg naar buiten gevonden, anders was ik -denk ik- echt beginnen janken... 

De buitenlucht deed goed, dat weet ik nog wel, maar hoe ik precies aan de auto geraakt ben, daar heb ik geen idee meer van : mijn nek, schouders, rug, heupen, knieën voelden verschrikkelijk.  Alles deed gewoon vreselijk veel pijn en ik had ook een barstende koppijn... van het lawaai in de Xpo en waarschijnlijk ook van sirenes & alarmen eerder op de middag.

De Xpo van Kortrijk ligt nabij de brandweerkazerne en net toen wij ons te voet naar de Hallen begaven, moesten de hulpdiensten uitrukken.  Kort na mekaar zijn ons -ik denk- 5 wagens voorbij gereden met zwaailichten & sirenes; ik had ze al horen aankomen, maar ze kwamen te snel om mijn oordoppen nog te pakken, dus heb ik nog snel mijn oren afgeschermd met mijn handen (en mijn vingers in mijn oren).  Ik heb heel wat blikken van onbegrip gezien... Zalig de armen van geest !

Amper 5 minuten later, stonden we aan te schuiven aan de ingang, toen plots een gierend alarm afging : 2 kl*** dames die al tateren niet beter hadden gevonden dan de nooduitgang te openen en dan met een onnozele blik rondkeken van 'oeps, zijn wij dat ?  oei, is dan hier de uitgang niet ?'  De... euh... 'heshjittn' (in het Nederlands vertaald zijn dat 'grasgeiten', maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik iets tegen die beestjes heb, integendeel : moesten we ook op de buiten kunnen gaan wonen en we voldoende plaats hebben, dan zouden we zeker boerderijdieren houden en ook geitjes; maar goed... ik ben serieus aan het afdwalen nu).  Waar was ik ook weer... o ja, bij die 'heshjittn'.  Ook velen rondom mij vonden het wel leuk, want de helft van de mensen naar wie ik gekeken heb, stonden te grinniken, terwijl ik daar weer met mijn vingers in mijn oren stond... verstijfd van het schrikken.  Datzelfde onbegrip ook zoals eerder buiten met die sirenes.

Bwa !  Ik heb dan maar redelijk luid gezegd 'als jullie morgen met een 'tuut' in jullie hoofd wakker worden, denk dan nog 'ns aan dit moment terug; het lachen zal jullie gauw vergaan'.

Vorig jaar leek er een zekere bewustwording te zijn, maar nu lijkt dat alles weer ver weg.

Enerzijds lees ik vandaag in het nieuws dat er oordopjes verdeeld worden op festivals en in een ander artikel gaat het dan weer over de dodehoekspiegel van de vrachtwagens en hoe ze van plan zijn om met geluidsimpulsen de zwakke weggebruiker te waarschuwen...  En dan vragen ze zich af hoe het komt dat iemand met hyperacusis fonofoob wordt ?!

Geluidsimpulsen... het idee aan zo'n lawaai doet me al begin knarsen en dat is dan weer heel slecht voor mijn tinnitus.

Enfin, terug naar gisteren nu : ik kon aan niet veel anders meer denken dan aan een warm bad en dan snel gaan slapen.  Na een deugddoend warm bad is er uiteindelijk ook nog een portie spierolie aan te pas gekomen, want na een paar uur (min of meer) slapen, kreeg ik plots een ferme spierkramp van in mijn heup tot aan mijn kuit.  Het is gelukkig redelijk snel overgegaan en ook niet meer teruggekomen.  Vandaag ben ik stijf, 'tuut' is overduidelijk van de partij en ik ben weer goeie vriendjes met mijn infraroodlamp.

Interieur versus tinnitus/hyperacusis/fybromyalgie  1 - 1.

Hopelijk recupereer ik goed, want volgende week staat er al een nieuw duel gepland : we geen zondag naar de Boekenbeurs in Antwerpen, want de grote dag van 'dizzy me' wil ik niet missen !

En nu maar snel naar mijn warme nestje...

Sahha.

22:49 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-10

Traag gaat ook vooruit...

Ik had gisteren grootse plannen... Ik wilde mijn grenzen eens aftasten.

Ik was van plan om op tijd op te staan en te proberen wat huishoudwerk (soep & eten maken), wat ontspanning (FB & lezen) en wat 'werk' (= bureautje spelen : het klassement van bankafschriften & verschillende briefwisseling wat bij te werken) te combineren.  Ik zou graag eens weten hoever ik daarmee kom en hoe ik mij daarbij voel, want zelfs met hyperacusis, tinnitus & fybromyalgie heeft een mens dromen...

So far, so good !

Ik ben op tijd opgestaan en heb gezond ontbeten (muesli met wat melk & een glas fruitsap).  Ik zag het helemaal zitten !  Tegen mijn meme die in mijn gedachten altijd dicht bij mij is, had ik nog gezegd : 'we gaan 'ns testen hé vandaag, ik kan toch op je rekenen ?'.  Ik heb de keuken opgeruimd, want die lag er al een paar dagen slordig bij en dan ben ik soep beginnen maken.

En toen... toen ging het licht plots uit...  Onze keuken (waar we beiden -'t b'sje & ik- apetrots op zijn) is ondertussen al een paar jaar afgewerkt en nu ben ik er toch maar in geslaagd om op de scheiding tussen de plankenvloer & de vloer... te vallen : mijn beide voeten omgeslagen en dan weet ik het niet precies meer; ik ben voorwaarts gevallen en toch zat ik op mijn gat op de vloer, dus ergens tijdens het vallen moet ik nog een achterwaartse salto met halve schroef gemaakt hebben om zo gedraaid neer te komen Knipogen

Gevolg : er stond gisteren verse soep op tafel (want daar was ik al aan bezig), avondeten... euh, laat ons zeggen dat ik heel tevreden ben over mijn stoomoven en dat klassement ligt nog netjes gestapeld waar het al zo lang ligt.

Een vriendin op FB raadde me aan om op alle pijnlijke plekken ijs te leggen... ik dacht onmiddellijk 'laat ik maar in de diepvries kruipen', maar omdat koude mij spierkrampen bezorgt, heb ik maar een lekker warm bad genomen.

Vandaag doet alles nog steeds pijn en ik beweeg in slow motion... ben precies een robot waarvan de Duracellekes niet meer lang gaan meegaan.

Maar ik heb al jarenlang ervaring met zere & stijve knoken en na een tijdje wordt een mens enorm inventief : aardappelen schillen met een dunschiller : hou je hand met de dunschiller stil en beweeg je arm waarin je de aardappel vasthoudt; je kan niet geloven wat ik allemaal met mijn tenen kan vastgrijpen en opheffen; drinken doe je toch gewoon met een rietje als je hoofd & nek moeilijk bewegen...

Ik ben gefaald voor mijn test, maar binnenkort probeer ik het weer !

Nu moet ik mij gaan klaarmaken; we gaan straks naar een verjaardagsfeestje... mijn makkelijke schoenen staan al klaar; zou iemand zijn oog laten vallen op mijn Nike's ?  En ik mag vooral mijn fleece-dekentje niet vergeten voor vanavond in de auto !

Mijn oorkappen laat ik vanavond thuis... da's zo heel asociaal op een feestje, maar mijn oordopjes zitten in mijn handtas, die gaan altijd en overal mee !

Sahha.

18:06 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-10

Gevangen in mijn eigen huis.

Iets na tienen ben ik wakker geschoten van een hels kabaal...  Op slag ging mijn evenwichtsorgaan weer zijn eigen leven leiden.  In mijn hoofd klonk het of ik in een staalfabriek was en ze met ijzeren platen aan het smijten waren.  Ik weet niet waar ik dat haal, want ik ben nog nooit in een staalfabriek geweest en of je met ijzeren platen kan smijten en welk lawaai dat dan zou maken weet ik ook niet.  Enfin, het is een verschrikkelijk lawaai van veel te veel decibels... naar mijn maatstaven.

Ik was onmiddellijk zo misselijk als iets en had door de speciale effecten door de truken van mijn evenwicht, het (o zo gekende gevoel) van op een foorkraam te zitten.  Het was een tijdje geleden dat ik mij nog zo gevoeld heb, maar het is na al die jaren niet meer schrikken... alleen balen !

Ondertussen gingen die 'ploffen' verder... met zo'n akelige stiltes er tussen : BLA !  Uiteindelijk moest ik toch uit bed, want beneden wachtten mijn meisjes om hun pootjes te rekken en op ontbijt.  Het liefst kruip je op zo'n momenten op handen en voeten of in elk geval zo dicht mogelijk tegen de grond, om bij iedere 'plof' niet van zo hoog te vallen...  Maar door de fybromyalgie (en mijn overgewicht ook zekers) is dat rondkruipen over de grond jammer genoeg geen optie.

Uiteindelijk blijkt het om een afvalcontainer te gaan die bij de overburen op de oprit staat, waar ze hun meubilair of zo aan het ingooien zijn.

Gelukkig wilde of moest ik vandaag nergens naartoe, want momenteel ben ik echt niet in staat om met de auto te rijden.  Om zo'n banaal iets zit ik vandaag gevangen in mijn eigen huis.  Ik heb de rolluiken vooraan dicht gelaten om het lawaai wat buiten te houden en op de achtergrond heb ik Ravi Shankar die mij gezelschap houdt.

Ik hoop dat ze snel klaar zijn met opruimen, dan kan ik beginnen recupereren.  Het eerste wat ik ga doen, is een lekker warm bad nemen.  De warmte laat het bloed beter doorstromen en neemt de spanning uit mijn hoofd weg, want nu is die een echte klankkast : die 'ploffen' blijven maar nagalmen.  Mijn nek en schouders die ook weeral vastzitten van telkens te reageren (schrikken van die 'plof') zullen er ook deugd van hebben.  Als ik dan vanavond snel in slaap val en een goeie nacht heb, ziet het er morgen hopelijk weer een stuk beter uit.

Hoop doet leven hé !

Sahha.

15:01 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |