17-07-13

Er lopen toch rare mensen rond hé...

Ik kom niet vaak buiten... toch niet regelmatig in een massa volk...

Afgelopen zaterdag zat ik op de weide van TW Classic (in mijn stoel, met gehoorbescherming, in stilte te wachten op het hoogtepunt van de avond -BRUUUUUUUUUCE-, zomaar een beetje rond te kijken). Wat voor mij een uitzonderlijke ervaring was, is voor veel mensen zomaar een dagje:

Halverwege de namiddag komt daar een koppel toe... die vrouw keek boos, ze had niet gewoon een stakke blik, ze was er echt niet graag bij: met een kin tot op haar knieën ging ze op de grond zitten, rug tegen een boom en weg van het podium... haar hand onder haar kin... TE VERZUCHTEN... op haar uurwerk kijken, ogen draaien en blijven zuchten... Haar man is haar dan maar regelmatig witte wijntjes komen aanleveren, maar veel indruk hebben die niet gemaakt... 's avonds is ze dan toch met datzelfde lange gezicht van achter de boom gekomen, om met gekruiste armen, verveeld naar het podium te kijken en ruim vóór het einde weer te vertrekken...

Toch zonde van het geld, als je met zoveel tegenzin naar een festival moet gaan... en buiten stonden nog mensen te smeken om een ticket!

Vele andere zagen we de ganse dag pintelieren... tegen dat de hoofdact op het podium kwam, lagen ze hun roes uit te slapen of in een ander geval... waren ze aan het ruziën onder mekaar.

Voor mij was TW Classic 2013 een hoogtepunt in mijn leven. Een unieke belevenis waar ik met al mijn zintuigen ten volle heb van genoten.

 

Je komt van soorten tegen hé... dat moet ook wel, anders zou het hier maar een saaie bedoening zijn!

 

Niet alleen in het "echte" leven, maar ook op sociale netwerken gelijk Facebook, heb je mensen van allerlei slag.

Door mijn medische beperkingen heb ik in de loop der jaren nieuwe mensen leren kennen. Van mijn oude 'entourage' schieten maar de echte vrienden meer over... gelukkig maar... al die aanhangers die enkel maar rond je fladderen omdat ze iets van je nodig hebben, ben je beter kwijt... Mijn 'ziek worden' heeft heel snel een grondige schifting doorgevoerd.

Mijn beste contacten heb ik nu met een paar lotgenootjes... die hebben meestal aan een paar woorden genoeg. De 'buitenwereld' snapt het niet altijd, hoezeer die het ook vaak willen begrijpen.
Het leuke aan die lotgenootjes is dat we zonder onze beperkingen mekaar wellicht nooit zouden ontmoet hebben, omdat onze werelden en onze interesses zo ver uiteen liggen. Toch hebben er zich hier ook vriendschappen en relaties gevormd die niet stuk te krijgen zijn en zo zijn er ook lotgenootjes met wie het ook helemaal niet klikt... omdat iedereen ook hier zijn eigen pad volgt.

Sommigen zeggen dat Facebook contacten en vriendschappen niet echt zijn, maar voor veel mensen zijn deze sociale netwerken hun grootste link met de 'wereld'... en net als in het "echte" leven, kom je op FB ook 'van soorten tegen'.

 

Mijn krakkemikkig lichaam heeft van mij een beter mens gemaakt. IK sta centraal... IK en de mensen en zaken die ik belangrijk vind.


En van al de rest: ik sta er bij, kijk er naar en laat los! Energievreters visualiseer ik... Ik steek ze in een ballon... hang er een koordje aan en laat die los... De ballon wordt alsmaar kleiner, tot die in de kortste keren uit het zicht verdwenen is...

In sommige gevallen vind ik het ook leuk om geen knoopje in de ballon te leggen en er ook geen koordje aan te binden... Ik vul de ballon met de 'vreters' en lucht... en laat los Knipogen 

Sahha ♥

17:52 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-07-13

Voorzichtig vrolijk!

Ik heb tinnutus, hyperacusis, fibromyalgie en cvs en morgen ga ik naar TW Classic omdat Springsteen er optreedt...Verstomd

 

'Ben je nou helemaal gek geworden?' hoor ik velen onder jullie denken en vooral de lotgenootjes zullen hun wenkbrauwen fronsen denk ik... Maar ik frons mee hoor en ik stel mezelf precies dezelfde vraag...

 

Maar uiteindelijk komt het er op neer - denk ik - dat ik niet gek ben, maar gewoon wil leven en genieten. Springsteen staat al enorm lang op mijn lijstje van 'wie ik wil zien en wat ik wil doen'. Ik heb hier heel lang over nagedacht (ben er trouwens nog mee bezig), maar ik wil het proberen...

Ik loop ook niet met mijn ogen open in mijn ongeluk, want ik neem alle mogelijke voorzorgen: ik zal fibro gezond eten en drinken; ik heb kleren mee om mij in laagjes te kleden en te zorgen voor mijn spieren en gewrichten. Ik heb mijn oordopjes klaarliggen en mijn oorkappen. Een extra portie magnesium, magnesiumolie, pijnstillers & spierontspanners liggen ook op het stapeltje. En omdat ik een fibro uitval (waarbij de spieren in mijn benen plots uitvallen) niet kan uitsluiten, neem ik ook de rolstoel mee.

En toch ben ik doodsbang, maar ik heb heel af en toe zoiets nodig om te voelen dat ik leef. Ik weiger van al mijn oude dromen op te geven!

Volgende week staat er 'platte rust' op mijn planning, maar ik zal alvast 'Springsteen live' kunnen afvinken van mijn lijstje.


Sahha

16:12 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |