16-11-10

Boos en nog zoveel meer...

Ik zie hopen werk rondom mij.  Het schuldgevoel weegt tonnen op mijn schouders.  Ik sta stil en zie de wereld passeren.

Waarom kan ik nu niet in gang schieten ?  Waarom toch die vreselijke vermoeidheid ?

Mijn armen en benen wegen loodzwaar; ik heb hoofdpijn; ik zit constant met mijn ogen te knipperen, omdat ze anders dichtvallen.

Dit is toch echt niet normaal !

Zal ik mezelf 'ns een schop in mijn gat geven... of zijn er kandidaten ?  Zou het helpen ?

Dit noem ik nu een baaldag... en ik vind zelfs de fut niet om mijn pauzeknop in te drukken... Hopelijk val ik niet te diep...

Bla !

14:37 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-10

Pech onderweg

Gisteren ben ik met een waterig zonnetje vertrokken op boodschappen : verse groenten & fruit bijhalen om de week door te komen.

Alles verliep vlot op de baan en rustig in de winkel... tot ik aan de Bio Planet wou vertrekken : mijn Van had er geen zin meer in.  'Rustig adem halen'... 'Ohm mani padme hum'...

Ik heb naar de garage gebeld en het probleem omschreven.  Wij hebben een fantastische garagist, met een super mechanicien, dus meestal kunnen die al aan de telefoon een 'diagnose' stellen; ik ben blij dat er toch nog wonderdokters bestaan, al zijn het er dan voor ons auto's.

Hoogswaarschijnlijk stond mijn Van met een kapotte benzinepomp.  Tip van de dag : als die nog niet helemaal defect is kan het zijn dat je die nog één keer aan de praat krijgt door een ferme klop te geven op de benzinetank met het platte gedeelte van een hamer.  Ik ben een creatieve duizendpoot, dus gene paniek, dat moest ik dus maar 'ns uittesten.  Hondeneigenaars hebben altijd wel ergens een deken in de buurt, dus had ik al gauw mijn dekentje uitgespreid naast mijn auto... hmmm, een hamer had ik niet bij de hand, maar wel een losse trekhaak... en die heeft ook een platte kant !

Ik heb tevergeefs geklopt, tot mijn benzinetank ervan begon te blinken... neen, ik heb er geen gat in geklopt !

Stom hé... ik heb ocharme één 'kluts' nafte nodig om te starten, daarna schakelt mijn Van automatisch over naar LPG.  Die automatische omschakeling heeft vooral voordelen, maar in dit geval is het een nadeel.

Plan B : reisbijstandsverzekering gebeld, wachten op de depanneur (gelukkig was die groot genoeg, want een Daewoo is tegenwoordig ook een Chevrolet), mee gereden naar de garage in Gent, nummerplaten verhangen, boodschappen en autopapieren in de vervangauto... en 'vroem' daar gingen we weer.  De auto was nog steeds wit, maar in de plaats van op de bovenverdieping, had ik nu eerder het gevoel van in een kruipkelder te zitten.  Maar goed, ik was al blij dat het een automaat was, want ik heb al in jaren niet meer moeten schakelen.

Ondertussen was het al half vier en begon ik honger te krijgen.  Van aan de garage naar de supermarkt is maar één keer optrekken, dus besliste ik om al gauw maar de Carrefour binnen te gaan om een broodje & iets om te drinken.  Van zodra ik buiten kwam, stelde zich het eerste probleem al : waar had ik die snuifdoos nu achter gelaten ?  Ik kijk dus nooit waar ik mijn auto zet, want ze steekt er sowieso met kop en schouders bovenuit, maar nu... miljaarde !  Gelukkig ken ik mijn nummerplaat uit het hoofd (nu nog wel !).

Op de autostrade heb ik nog meer nadelen ondervonden : die spiegels zijn kleiner dan de make-upspiegel in mijn handtas; als ik door de achteruitkijkspiegel kijk, schrik ik me rot, want de achterliggers zitten bijna op de achterbank; achter een vrachtwagen rijden is net een triller... je ziet de hele onderkant; een vrachtwagen voorbij rijden is dan weer een inspectie van hun wielkassen... ik kan je verzekeren : cruisen zat er gisteren niet in... alhoewel ik dan weer wel moet toegeven : die Corsica gaat goed vooruit !

Eénmaal thuisgekomen kon ik alleen nog maar denken aan een warm bad & dan snel naar bed.  Ik ben vandaag hopeloos stijf van mijn kunstjes op de parking van de Bio Planet gisteren, maar toch was ik maar al te blij toen de garagist deze middag belde dat ik mijn wagen weeral mocht gaan ophalen.  Na alweer een spannende - meep meep- rit op de highway heb ik genoten van de terugrit : cruise snelheid, fantastisch uitzicht, een mooi overzicht en een veilig gevoel !

Vanning is a way of life...

Sahha.

19:50 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |