16-11-10

Boos en nog zoveel meer...

Ik zie hopen werk rondom mij.  Het schuldgevoel weegt tonnen op mijn schouders.  Ik sta stil en zie de wereld passeren.

Waarom kan ik nu niet in gang schieten ?  Waarom toch die vreselijke vermoeidheid ?

Mijn armen en benen wegen loodzwaar; ik heb hoofdpijn; ik zit constant met mijn ogen te knipperen, omdat ze anders dichtvallen.

Dit is toch echt niet normaal !

Zal ik mezelf 'ns een schop in mijn gat geven... of zijn er kandidaten ?  Zou het helpen ?

Dit noem ik nu een baaldag... en ik vind zelfs de fut niet om mijn pauzeknop in te drukken... Hopelijk val ik niet te diep...

Bla !

14:37 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik ken dit gevoel. een gevoel van onmacht. Je leeft op automatische piloot. Je leven gaat verder zonder er van te genieten

Gepost door: tania duyck | 16-11-10

De commentaren zijn gesloten.