28-10-10

Gezond leven is...

duur.  Daar wilde ik het over hebben, maar er is nog meer : Ik las vandaag een artikel 'gezond leven is niet lastig' maar dat is het wel !

Soms heb je van die dagen dat 'opstaan' met al je energie al gaan lopen is... en toch krijg je ergens tijdens de dag honger... en dan maak je geen gezonde maaltijd klaar, dan grijp je gewoon naar een boterham of iets kant en klaar om op te warmen; dat is, als je al boodschappen hebt kunnen doen.

Ik kan ook niet zomaar effe snel op boodschappen : te voet of met de fiets durf ik mij echt niet in het verkeer te begeven; er is veel te veel lawaai en dan haalt mijn evenwichtsorgaan grappen met mij uit (niet grappig !).  Om met de auto de baan op te gaan, moet ik al een goeie dag hebben, want anders ben ik zelf ook een gevaar op de weg.

En dan heb ik een goeie dag en ga ik boodschappen doen : van zeulen met boodschappentassen (verse groenten & fruit wegen zwaar) krijg ik zere knoken.  Tegenwoordig neem ik mijn boodschappentrolley mee, maar het is geen sinecure om die in en uit de auto te laden.  Voor de andere boodschappen hebben we een goeie oplossing : ik bestel alles via het internet en 't B'sje gaat die op het afgesproken uur afhalen.

Help me straks herinneren dat ik het lijstje nog moet doorsturen voor morgen, wil je ?

Ik wissel verse groenten af met diepvriesgroenten, want soms willen mijn handen al niet meer meewerken na het schillen van de aardappelen.  Ik denk soms terug aan mijn meme die er tot op late leeftijd kon van genieten om mee te helpen met het snijden van groenten; voor mij is dat nu al een heel karwij, maar daar mag ik niet te lang bij stilstaan...  Ik heb een fantastische keukenrobot & blender van KitchenAid, die alsmaar meer lastige taken van mij overnemen.

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben; bovenstaande is er alleen gekomen door dat artikel dat ik gelezen heb en die in het oog springende titel.

Ik wilde het hebben over 'gezond leven is duur'... maar eigenlijk moet ik zeggen : gezond worden is duur.  Gezonde voeding alleen is voor mij niet voldoende; ik heb ook een paar medicijnen nodig en vooral heel veel voedingssupplementen en die zijn heel duur. 

Moest ik er alleen voor staan, dan zou ik het niet kunnen.  Ik mag me gelukkig prijzen met een begripvolle partner, die altijd voor me klaar staat en me steunt; ik heb het hier niet alleen over financiële steun, maar een partner met een inkomen, maakt het leven net een beetje makkelijker.  Uiteindelijk wordt heel je relatie zwaar op de proef gesteld. 

Ik hoop dat ik alsnog beter word en uiteindelijk ook weer mijn plaats in de maatschappij kan innemen en mijn steentje kan bijdragen in onze relatie.  Want heel af en toe, steekt het schuldgevoel weer de kop op.  Maar ondertussen neem ik alle dagen mijn vitamientjes; ik stel prioriteiten en probeer het beste te halen uit mijn beetje energie.  Soms heb ik een keer een dipje... dan schrijf ik dat van me af in mijn blogje en kan ik er weer tegenaan !

Sahha.

17:14 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-10

Een uitstapje : altijd weloverwogen.

Gisteren zijn we naar Interieur 2010 geweest : we hebben leuke dingen gezien en alweer een paar ideeën opgedaan voor ons eigen interieur !

Tegen dat we alle hallen doorgegaan waren, voelde ik me alsmaar slechter worden; het was eigenlijk zo erg dat ik op een bepaald moment gezegd heb 'ik wil hier weg en wel nu onmiddellijk'.  Mijn coördinatie was niet echt meer wat het moest zijn en ik had er dan ook geen idee meer van waar de uitgang zich bevond.  't B'sje had gelukkig de kortste weg naar buiten gevonden, anders was ik -denk ik- echt beginnen janken... 

De buitenlucht deed goed, dat weet ik nog wel, maar hoe ik precies aan de auto geraakt ben, daar heb ik geen idee meer van : mijn nek, schouders, rug, heupen, knieën voelden verschrikkelijk.  Alles deed gewoon vreselijk veel pijn en ik had ook een barstende koppijn... van het lawaai in de Xpo en waarschijnlijk ook van sirenes & alarmen eerder op de middag.

De Xpo van Kortrijk ligt nabij de brandweerkazerne en net toen wij ons te voet naar de Hallen begaven, moesten de hulpdiensten uitrukken.  Kort na mekaar zijn ons -ik denk- 5 wagens voorbij gereden met zwaailichten & sirenes; ik had ze al horen aankomen, maar ze kwamen te snel om mijn oordoppen nog te pakken, dus heb ik nog snel mijn oren afgeschermd met mijn handen (en mijn vingers in mijn oren).  Ik heb heel wat blikken van onbegrip gezien... Zalig de armen van geest !

Amper 5 minuten later, stonden we aan te schuiven aan de ingang, toen plots een gierend alarm afging : 2 kl*** dames die al tateren niet beter hadden gevonden dan de nooduitgang te openen en dan met een onnozele blik rondkeken van 'oeps, zijn wij dat ?  oei, is dan hier de uitgang niet ?'  De... euh... 'heshjittn' (in het Nederlands vertaald zijn dat 'grasgeiten', maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik iets tegen die beestjes heb, integendeel : moesten we ook op de buiten kunnen gaan wonen en we voldoende plaats hebben, dan zouden we zeker boerderijdieren houden en ook geitjes; maar goed... ik ben serieus aan het afdwalen nu).  Waar was ik ook weer... o ja, bij die 'heshjittn'.  Ook velen rondom mij vonden het wel leuk, want de helft van de mensen naar wie ik gekeken heb, stonden te grinniken, terwijl ik daar weer met mijn vingers in mijn oren stond... verstijfd van het schrikken.  Datzelfde onbegrip ook zoals eerder buiten met die sirenes.

Bwa !  Ik heb dan maar redelijk luid gezegd 'als jullie morgen met een 'tuut' in jullie hoofd wakker worden, denk dan nog 'ns aan dit moment terug; het lachen zal jullie gauw vergaan'.

Vorig jaar leek er een zekere bewustwording te zijn, maar nu lijkt dat alles weer ver weg.

Enerzijds lees ik vandaag in het nieuws dat er oordopjes verdeeld worden op festivals en in een ander artikel gaat het dan weer over de dodehoekspiegel van de vrachtwagens en hoe ze van plan zijn om met geluidsimpulsen de zwakke weggebruiker te waarschuwen...  En dan vragen ze zich af hoe het komt dat iemand met hyperacusis fonofoob wordt ?!

Geluidsimpulsen... het idee aan zo'n lawaai doet me al begin knarsen en dat is dan weer heel slecht voor mijn tinnitus.

Enfin, terug naar gisteren nu : ik kon aan niet veel anders meer denken dan aan een warm bad en dan snel gaan slapen.  Na een deugddoend warm bad is er uiteindelijk ook nog een portie spierolie aan te pas gekomen, want na een paar uur (min of meer) slapen, kreeg ik plots een ferme spierkramp van in mijn heup tot aan mijn kuit.  Het is gelukkig redelijk snel overgegaan en ook niet meer teruggekomen.  Vandaag ben ik stijf, 'tuut' is overduidelijk van de partij en ik ben weer goeie vriendjes met mijn infraroodlamp.

Interieur versus tinnitus/hyperacusis/fybromyalgie  1 - 1.

Hopelijk recupereer ik goed, want volgende week staat er al een nieuw duel gepland : we geen zondag naar de Boekenbeurs in Antwerpen, want de grote dag van 'dizzy me' wil ik niet missen !

En nu maar snel naar mijn warme nestje...

Sahha.

22:49 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-10

Moe maar tevreden

Er zit iet deftig vast in mijn nek; 't is niet precies in mijn nek, enfin, het vertrekt onderaan mijn nek en loopt tot achter mijn schouderblad.  Het voelt als een spierkramp en dat zal het ook wel zijn... Waarschijnlijk van eerder in de week met mijn stoelen te zeulen toen ik gestofzuigd & gekuist heb.

Enfin, ik lig niet goed in bed, ik zit ook nergens goed, het is alleen een beetje draaglijk als ik rondloop.  Thuis heb ik het al snel allemaal gezien, dus ben ik vandaag tussen de vlagen door op stap geweest.  Ik ben er in geslaagd om niet uitgeregend te worden !  De zon is zelfs af en toe komen piepen en daar heb ik dan een paar keer kunnen van genieten; ook de wind deed deugd vandaag : heel mijn korte kapsel doorwaaid !  Mmmm, zalig gevoel vind ik dat !

Ik moest vandaag sowieso de deur uit om groenten te gaan kopen voor de komende dagen en zo ben ik ook snel effe gaan shoppen... het leuke aan het aangename koppelen heet zoiets of het... euh... tja... ik kan er niet opkomen (wie het weet, mag het me laten weten)... Wacht, ik weet het weer ('ik ga het zeggen Walter... breudreuster') : het nuttige aan het aangename koppelen is het zeker ?

In het voorjaar was ik al eens gaan shoppen voor een nieuwe wintervest, maar dan ben ik met een lederen vestje thuisgekomen; heel mooi, maar niet echt bestand tegen die tegenwoordig koude winters.  Vandaag heb ik een nieuwe poging ondernomen en ik ben met buit teruggekeerd : een nieuwe wintervest, een nieuwe jeans in mijn favoriete model en schoenen om hier thuis mee rond te sjokken.

Ik ben vandaag ook 2 keer in het Ring Shopping Center geweest... Neenee, ik was niets vergeten.  Ik moest naar ginder omdat daar voor mij de dichtst bijzijnde Belgacom winkel is, maar ik ben er de eerste keer niet geraakt.  Een boekenwinkel voorbij lopen, zonder 'ns te gaan rondsnuffelen vind ik ondenkbaar.  Laat ik nu net mijn auto parkeren aan de poort waar zich ook de Standaard Boekhandel zich bevindt.  Het nieuwste boek van Nigella (Lawson) stond er te pronken en daar kan ik al helemaal niet aan weerstaan.

Net toen ik met dit boek de winkel buitenstap, hoor ik de omroepster melden dat 'straks' het alarm zal afgaan, maar je gerust verder mag winkelen, omdat het slechts om testen gaat.  Onmiddellijk schiet mijn noodplan in werking : uit mijn handtas komen mijn gepersonaliseerde oordoppen en tegelijkertijd (ja, ik kan 2 dingen tegelijk doen) begeef ik mij al op een drafje naar de uitgang; bij iedere stap dacht ik 'help, alarm, ik moet rechtblijven, ik haal nooit op tijd de uitgang', maar ik was op tijd buiten en het was op dat moment dat die wind in mijn haar zoveel deugd deed.

Iedereen met hyperacusis reageert anders op lawaai en niet iedereen is gevoelig voor hetzelfde lawaai, maar ik denk dat alarmen, sirenes en zo van die dingen, voor alle hyperacusispatiënten een hel zijn.  In mijn geval werkt lawaai acuut op mijn evenwichtsorgaan, dus is het  mogelijk dat bij een plots alarm ik in een fractie van een seconde alles zie ronddraaien en dan gewoon pardoes omval.  'Goedkoop zat worden' noemde mijn vroegere omgeving in de customwereld dat altijd; er waren er zelfs die op meeting dat smoesje gebruikten bij hun vrouw, wanneer ze in feite te veel gedronken hadden... 't kwam door het lawaai op de dansvloer zeiden ze dan.

En zo komt het dat ik na de middag dan een 2de keer richting Shopping Center ben gereden, omdat ik nog steeds niet in die Belgacom winkel was geraakt.  Er was gelukkig geen wachtrij en het eerste wat ik aan dat meisje vroeg was 'die testen met dat alarm zijn toch wel al gedaan zekers ?'.

Een uitstap naar het Shopping, het centrum van Kortrijk, opnieuw het Shopping en de groenteboer is voor mij een enorme inspanning, vandaar dat het avondeten niets spectaculairs was (niet dat ik spectaculair kook, maar op een 'goeie' dag, bereid ik toch alles zelf) : vol au vent (kant en klaar uit een doos) aangevuld met champignons en frietjes.

Er was zonet nog, tijdens het schrijven van dit blogje, een mysterieuze aflevering van mijn privé soap 'de avonturen van Ro, een doodgewone Ierse Setter' : ik hoor van in de salon achter mij 'wroeten in de zetel, hondepoten die over de vloer schuiven, een bonk en nog meer hondepoten'... Ik sta op, doe het licht aan en zie : ons Ro met de staart tussen haar achterpoten, aan de andere kant Nora (één van mijn heksen) met hare smikkel op de grond en onze Chevy die verveelt ligt te kijken en 'ns met haar ogen draait en diep zucht.  Iedereen is Manuel en ze komen allemaal uit Barcelona, want niemand weet van iets.  Ik heb Nora recht geholpen en ben weer aan het bloggen.  Ik zucht ook, want ik zal wellicht nooit te weten komen wat er precies gebeurd is.

Waar was ik nu alweer gekomen... a ja... moe maar tevreden !

Sahha.

22:22 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hyperacusis |  Facebook |

19-10-10

Verjaardag uit een vorig leven

Mijn 2 electrodes verjaren... ze zijn gisteren of eergisteren 2 of 3 jaar geworden... maar ik weet het niet juist meer.

Ik denk dat dit het bewijs is dat ik heel dat proefkonijn-gedoe achter mij heb.

Een aantal jaar geleden dus, heb ik een hele ingrijpende poging ondernomen om de tinnitus te onderdrukken.  Ik was patiënt bij professor Dirk De Ridder in het UZA en... (verdomme, hoe noemden ze dat nu ook al weer... een eeeuuuuh... ja, ik weet het weer) en hij heeft 2 electroden bij mij ingepland voor 'auditieve cortex stimulatie'.  Testen (TMS) hadden aangetoond dat mijn T te manipuleren was (of is, ik weet het niet) : op één bepaalde frequentie verdween de T helemaal, tot ongeveer een minuut na stimulatie.  Die resultaten waren voldoende om in aanmerking te komen voor die ingreep.  Met een speciale MRI konden ze de plaats bepalen waar in de hersenen de T zich bevond en die electroden werden onder de schedel, maar boven de hersenschors op die exactie locatie geplaatst.  Achter mijn oor, komen die 'kabeltjes' van onder de schedel en via mijn kaakbeen, keel en borstbeen kwamen die langs mijn navel uit mijn lichaam.

Negen maanden lang moest ik wekelijks naar Antwerpen voor stimulatie : wekelijks moest ik dus de weinige energie die ik had bijeen sprokkelen om vol moed en geloof naar het UZ te gaan, waar ze telkens een uur lang allerlei frequenties naar mijn hersenen stuurden.  Iedere week opnieuw kwam ik ontgoocheld terug buiten, om vanaf 's anderendaags weer alles bijeen te rapen om de week er op hetzelfde mee te maken...

Hoe een proefkonijn lijden kan !  Begeleiding... daar hebben ze geen kaas van gegeten, dus tegen dat je zelf psychische hulp gaat zoeken, ben je al heel ver heen...

Ik heb geen spijt van mijn beslissing om die ingreep te proberen; moest ik het niet gedaan hebben, zou ik mij altijd blijven afvragen zijn of het niet mijn redding was.

Omdat ik probeer in eender welke situatie het positieve te vinden, hoop ik dat onze resultaten andere mensen wel hebben kunnen helpen.  Omdat de gekende stimulaties bij mij (en een ander lotgenootje, die ik nu een vriendin mag noemen... als dat niet positief is !) niet hielpen, werden nieuwe manieren van stimulatie ontwikkeld.

De electroden werden uiteindelijk gewoon tegen de huid afgeknipt en nog steeds voel ik die puntjes onderhuids prikken in mijn buik.  Ik ben er in elk geval zeker van dat ik nooit mijn hoofd ga verliezen als ik weer eens verstrooid ben,... het zal altijd blijven bengelen aan die kabeltjes... nog een voordeel !

Dus : gelukkige verjaardag stomme electroden !

Sahha.

22:36 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-10

Traag gaat ook vooruit...

Ik had gisteren grootse plannen... Ik wilde mijn grenzen eens aftasten.

Ik was van plan om op tijd op te staan en te proberen wat huishoudwerk (soep & eten maken), wat ontspanning (FB & lezen) en wat 'werk' (= bureautje spelen : het klassement van bankafschriften & verschillende briefwisseling wat bij te werken) te combineren.  Ik zou graag eens weten hoever ik daarmee kom en hoe ik mij daarbij voel, want zelfs met hyperacusis, tinnitus & fybromyalgie heeft een mens dromen...

So far, so good !

Ik ben op tijd opgestaan en heb gezond ontbeten (muesli met wat melk & een glas fruitsap).  Ik zag het helemaal zitten !  Tegen mijn meme die in mijn gedachten altijd dicht bij mij is, had ik nog gezegd : 'we gaan 'ns testen hé vandaag, ik kan toch op je rekenen ?'.  Ik heb de keuken opgeruimd, want die lag er al een paar dagen slordig bij en dan ben ik soep beginnen maken.

En toen... toen ging het licht plots uit...  Onze keuken (waar we beiden -'t b'sje & ik- apetrots op zijn) is ondertussen al een paar jaar afgewerkt en nu ben ik er toch maar in geslaagd om op de scheiding tussen de plankenvloer & de vloer... te vallen : mijn beide voeten omgeslagen en dan weet ik het niet precies meer; ik ben voorwaarts gevallen en toch zat ik op mijn gat op de vloer, dus ergens tijdens het vallen moet ik nog een achterwaartse salto met halve schroef gemaakt hebben om zo gedraaid neer te komen Knipogen

Gevolg : er stond gisteren verse soep op tafel (want daar was ik al aan bezig), avondeten... euh, laat ons zeggen dat ik heel tevreden ben over mijn stoomoven en dat klassement ligt nog netjes gestapeld waar het al zo lang ligt.

Een vriendin op FB raadde me aan om op alle pijnlijke plekken ijs te leggen... ik dacht onmiddellijk 'laat ik maar in de diepvries kruipen', maar omdat koude mij spierkrampen bezorgt, heb ik maar een lekker warm bad genomen.

Vandaag doet alles nog steeds pijn en ik beweeg in slow motion... ben precies een robot waarvan de Duracellekes niet meer lang gaan meegaan.

Maar ik heb al jarenlang ervaring met zere & stijve knoken en na een tijdje wordt een mens enorm inventief : aardappelen schillen met een dunschiller : hou je hand met de dunschiller stil en beweeg je arm waarin je de aardappel vasthoudt; je kan niet geloven wat ik allemaal met mijn tenen kan vastgrijpen en opheffen; drinken doe je toch gewoon met een rietje als je hoofd & nek moeilijk bewegen...

Ik ben gefaald voor mijn test, maar binnenkort probeer ik het weer !

Nu moet ik mij gaan klaarmaken; we gaan straks naar een verjaardagsfeestje... mijn makkelijke schoenen staan al klaar; zou iemand zijn oog laten vallen op mijn Nike's ?  En ik mag vooral mijn fleece-dekentje niet vergeten voor vanavond in de auto !

Mijn oorkappen laat ik vanavond thuis... da's zo heel asociaal op een feestje, maar mijn oordopjes zitten in mijn handtas, die gaan altijd en overal mee !

Sahha.

18:06 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-10

Gevangen in mijn eigen huis.

Iets na tienen ben ik wakker geschoten van een hels kabaal...  Op slag ging mijn evenwichtsorgaan weer zijn eigen leven leiden.  In mijn hoofd klonk het of ik in een staalfabriek was en ze met ijzeren platen aan het smijten waren.  Ik weet niet waar ik dat haal, want ik ben nog nooit in een staalfabriek geweest en of je met ijzeren platen kan smijten en welk lawaai dat dan zou maken weet ik ook niet.  Enfin, het is een verschrikkelijk lawaai van veel te veel decibels... naar mijn maatstaven.

Ik was onmiddellijk zo misselijk als iets en had door de speciale effecten door de truken van mijn evenwicht, het (o zo gekende gevoel) van op een foorkraam te zitten.  Het was een tijdje geleden dat ik mij nog zo gevoeld heb, maar het is na al die jaren niet meer schrikken... alleen balen !

Ondertussen gingen die 'ploffen' verder... met zo'n akelige stiltes er tussen : BLA !  Uiteindelijk moest ik toch uit bed, want beneden wachtten mijn meisjes om hun pootjes te rekken en op ontbijt.  Het liefst kruip je op zo'n momenten op handen en voeten of in elk geval zo dicht mogelijk tegen de grond, om bij iedere 'plof' niet van zo hoog te vallen...  Maar door de fybromyalgie (en mijn overgewicht ook zekers) is dat rondkruipen over de grond jammer genoeg geen optie.

Uiteindelijk blijkt het om een afvalcontainer te gaan die bij de overburen op de oprit staat, waar ze hun meubilair of zo aan het ingooien zijn.

Gelukkig wilde of moest ik vandaag nergens naartoe, want momenteel ben ik echt niet in staat om met de auto te rijden.  Om zo'n banaal iets zit ik vandaag gevangen in mijn eigen huis.  Ik heb de rolluiken vooraan dicht gelaten om het lawaai wat buiten te houden en op de achtergrond heb ik Ravi Shankar die mij gezelschap houdt.

Ik hoop dat ze snel klaar zijn met opruimen, dan kan ik beginnen recupereren.  Het eerste wat ik ga doen, is een lekker warm bad nemen.  De warmte laat het bloed beter doorstromen en neemt de spanning uit mijn hoofd weg, want nu is die een echte klankkast : die 'ploffen' blijven maar nagalmen.  Mijn nek en schouders die ook weeral vastzitten van telkens te reageren (schrikken van die 'plof') zullen er ook deugd van hebben.  Als ik dan vanavond snel in slaap val en een goeie nacht heb, ziet het er morgen hopelijk weer een stuk beter uit.

Hoop doet leven hé !

Sahha.

15:01 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-10

inspanning, spanning, ontspanning...

Het weer is zalig... Indian summer op zijn best !  Het is ideaal weer voor mijn zere knoken/spieren/lichaam, voor het opladen van de batterijen en voor een goed gemoed !

Nadat ik vorige week de kruidentuin onder handen heb genomen (en dat natuurlijk heel de week heb moeten bekopen), ben ik gisteren met het terras bezig geweest.  Het leek wel een déjà vû, want ieder voor- en najaar is het datzelfde saaie werkje : de reserve bloempotten afkuisen... Omdat alles gewoon op 't terras gestapeld staat, zijn potten (als je ze rechtzet) of hun boorden (als je ze omgekeerd stapelt) vergaarbakken voor stof, hondenhaar, restjes vogelvoer & huisjesslakken en hun euh... overschotjes.  Ieder jaar weer datzelfde gedoe : onder de tafel, op het planterek, onder de oversteken... eender hoe ik ze ook zet.  Ik heb zodanig geschrobt dat ik gisterenavond blaren op mijn vingers had... Goed bezig geweest dus !

De oplossing is ons strandhuisje... Ik heb een ontwerp en 't B'sje zal het maken : een mooi 'strandhuisje' om alle bloempotten & tuingerief netjes in op te bergen.

Ikke 'wanneer denk je dat strandhuisje te kunnen maken ?'  B'sje : 'Ja, ik heb er ook al eens aan gedacht'

Onbeslist

Gisterenavond heb ik genoten van een lekker warm bad met spierontspannende olie, maar het heeft niet mogen zijn.  Mijn handen, nek & schouders zijn enorm stram.  Ik zou graag nog wat verder werken buiten, maar meer dan wat zonnen zit er precies niet in vandaag.  Ik strompel hier rond in huis en sta wat rond te kijken op 't terras, maar ik ben precies geboeid, met zware gewichten die aan mijn ledematen hangen.  De tijd dat ik mij  daar aan ergerde is al lang voorbij, maar leuk is anders.

Doordat ik nu al een tijdje magnesium & kinine neem, zijn de spierkrampen zo goed als onder controle... zolang ik mij maar niet 'ns goed wil uitrekken.  Door de kinine & de magnesium, gaat mijn tinnitus wel danig in overdrive, maar ja... het leven bestaat uit keuzes maken hé.

Na de inspanning, probeer je door ontspanning de spanning kwijt te geraken en dan is het spannend uitkijken wanneer je weer klaar bent voor een volgende inspanning.

Op zo'n momenten vind je mij op een Facebook boerderij : ik kan niet vooruit en om toch maar niet te gaan piekeren dat ik zoveel werk rondom mij zie en mij nutteloos begin te voelen, zet ik mijn verstand op nul en word ik cyberboer.  Als ik ooit weer voldoende energie bij mekaar kan sprokkelen, wil ik weer gaan joggen.  Ik hou ook van Tai Chi, maar ik ken maar de eerste 7 bewegingen... Ik ben begonnen met zelfstudie, maar op een bepaald moment wist ik niet waar naartoe met één been.  Ik heb mij dan ingeschreven voor een beginnerscursus, maar dat heb ik niet kunnen volhouden van het omgevingslawaai : tegelijk met de Tai Chi les was er buiten voetbaltraining... geregeld kwam een bal tegen de grote ramen aangevlogen, met als gevolg dat ik telkens tegen dek ging, of het scheelde niet veel.  In de zaal ernaast was er basketbaltraining en ook daar maakten ze te veel lawaai... 'Muggezifter' hoor ik jullie al denken, maar voor iemand met hyperacusis zijn dat grote struikelblokken.  Want ook na de les blijven de gevolgen nog een tijdje nagalmen : je hoofd is net een klankkast; alle lawaai van de afgelopen uren blijft nog een tijdje in je hoofd echoën en dat doet rare dingen met een mens zijn evenwichtsorgaan.  Geloof me : op zo'n momenten rijd je best niet met de wagen... Blijven slapen in de wagen na de les tot het 'beeld weer stilstaat', is natuurlijk ook een optie.

Als iemand mij een goede DVD weet met de volledige Tai Chi beweging in uitgelegd : contacteer me.  Ondertussen ben ik dus cyberboer.

Ik moet gaan nu, want ik zie dat mijn oogst klaar is Farmville !

Sahha.

17:15 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-10

Een trage dag

Afgelopen nacht was een barslechte nacht.  Er hing iets in de lucht, ik weet niet wat, maar ik heb amper een oog dicht gedaan.  Doodmoe was ik en toch kon ik de slaap niet vatten.  Om halfvier lag ik nog te woelen.  Tegen die tijd lag ik al met mijn hoofd aan mijn voeteneind en had ik de timer van de tv al verschillende verzet.

Die tv heb ik nodig om mijn tinnitus te maskeren.  De tv staat altijd op Vitaya, daar wordt meestal gepraat en het volume contrast tussen de programma's & de commercials is miniem.  Lawaai is slecht voor mijn hyperacusis, maar die o zo belangrijke stilte die altijd gestoord wordt door die hoge 'tuuuuuuuut' is ook niet bevorderlijk om in slaap te geraken.  Net zoals zoveel dingen, is het met mijn beperkingen kiezen tussen 2 onaangename dingen.

Als kers op de taart had ik vandaag ook een afspraak bij de kapster : het resultaat is mooi (de grijze haren zijn weer netjes gecamoufleerd & na de-lange-wilde-haren-periode heb ik opnieuw een fris kort kopje), maar het is telkens toch weer een hele beproeving.  De radio & de tv spelen op de achtergrond en tussendoor langs alle kanten het gekwetter van kinder- & verlofverhalen.  Door de jaren heen heb ik geleerd om 'niet te luisteren'; het is een soort mediteren, want ik probeer alle lawaai aan mij te laten voorbij gaan en er totaal geen aandacht aan te besteden.  Hoe goed ik die techniek ook beheers, toch kost het mij heel wat energie om een bezoek aan de kapster te trotseren.

En ik had al zo'n rare dag.  Ken je dat, zo'n dag waarop de coördinatie het laat afweten ?  Bij het ontbijt liep het al mis, mijn fruitsap had ik al in mijn tas gegoten, toen ik merkte dat dat glas zo klein was voor de cornflakes... 

Onze Chevy kreeg bij haar korrels in plaats van de vitaminen het deksel van het flesje en ons Ro kreeg als extraatje het lepeltje van het voedingssupplement.  Met de sleutel van de poort kreeg ik de achterdeur niet gesloten en met de sleutel van de achterdeur wilde de auto dan weer niet starten.

Ik ben heelhuids thuisgeraakt, maar heb dan maar voor het avondeten 'mijn joker ingezet'.  't B'sje heeft frituurtje gespeeld.

En nu... nu is het bedtijd voor mij.

Sahha (good bye & in good health)

22:35 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |