20-10-10

Moe maar tevreden

Er zit iet deftig vast in mijn nek; 't is niet precies in mijn nek, enfin, het vertrekt onderaan mijn nek en loopt tot achter mijn schouderblad.  Het voelt als een spierkramp en dat zal het ook wel zijn... Waarschijnlijk van eerder in de week met mijn stoelen te zeulen toen ik gestofzuigd & gekuist heb.

Enfin, ik lig niet goed in bed, ik zit ook nergens goed, het is alleen een beetje draaglijk als ik rondloop.  Thuis heb ik het al snel allemaal gezien, dus ben ik vandaag tussen de vlagen door op stap geweest.  Ik ben er in geslaagd om niet uitgeregend te worden !  De zon is zelfs af en toe komen piepen en daar heb ik dan een paar keer kunnen van genieten; ook de wind deed deugd vandaag : heel mijn korte kapsel doorwaaid !  Mmmm, zalig gevoel vind ik dat !

Ik moest vandaag sowieso de deur uit om groenten te gaan kopen voor de komende dagen en zo ben ik ook snel effe gaan shoppen... het leuke aan het aangename koppelen heet zoiets of het... euh... tja... ik kan er niet opkomen (wie het weet, mag het me laten weten)... Wacht, ik weet het weer ('ik ga het zeggen Walter... breudreuster') : het nuttige aan het aangename koppelen is het zeker ?

In het voorjaar was ik al eens gaan shoppen voor een nieuwe wintervest, maar dan ben ik met een lederen vestje thuisgekomen; heel mooi, maar niet echt bestand tegen die tegenwoordig koude winters.  Vandaag heb ik een nieuwe poging ondernomen en ik ben met buit teruggekeerd : een nieuwe wintervest, een nieuwe jeans in mijn favoriete model en schoenen om hier thuis mee rond te sjokken.

Ik ben vandaag ook 2 keer in het Ring Shopping Center geweest... Neenee, ik was niets vergeten.  Ik moest naar ginder omdat daar voor mij de dichtst bijzijnde Belgacom winkel is, maar ik ben er de eerste keer niet geraakt.  Een boekenwinkel voorbij lopen, zonder 'ns te gaan rondsnuffelen vind ik ondenkbaar.  Laat ik nu net mijn auto parkeren aan de poort waar zich ook de Standaard Boekhandel zich bevindt.  Het nieuwste boek van Nigella (Lawson) stond er te pronken en daar kan ik al helemaal niet aan weerstaan.

Net toen ik met dit boek de winkel buitenstap, hoor ik de omroepster melden dat 'straks' het alarm zal afgaan, maar je gerust verder mag winkelen, omdat het slechts om testen gaat.  Onmiddellijk schiet mijn noodplan in werking : uit mijn handtas komen mijn gepersonaliseerde oordoppen en tegelijkertijd (ja, ik kan 2 dingen tegelijk doen) begeef ik mij al op een drafje naar de uitgang; bij iedere stap dacht ik 'help, alarm, ik moet rechtblijven, ik haal nooit op tijd de uitgang', maar ik was op tijd buiten en het was op dat moment dat die wind in mijn haar zoveel deugd deed.

Iedereen met hyperacusis reageert anders op lawaai en niet iedereen is gevoelig voor hetzelfde lawaai, maar ik denk dat alarmen, sirenes en zo van die dingen, voor alle hyperacusispatiënten een hel zijn.  In mijn geval werkt lawaai acuut op mijn evenwichtsorgaan, dus is het  mogelijk dat bij een plots alarm ik in een fractie van een seconde alles zie ronddraaien en dan gewoon pardoes omval.  'Goedkoop zat worden' noemde mijn vroegere omgeving in de customwereld dat altijd; er waren er zelfs die op meeting dat smoesje gebruikten bij hun vrouw, wanneer ze in feite te veel gedronken hadden... 't kwam door het lawaai op de dansvloer zeiden ze dan.

En zo komt het dat ik na de middag dan een 2de keer richting Shopping Center ben gereden, omdat ik nog steeds niet in die Belgacom winkel was geraakt.  Er was gelukkig geen wachtrij en het eerste wat ik aan dat meisje vroeg was 'die testen met dat alarm zijn toch wel al gedaan zekers ?'.

Een uitstap naar het Shopping, het centrum van Kortrijk, opnieuw het Shopping en de groenteboer is voor mij een enorme inspanning, vandaar dat het avondeten niets spectaculairs was (niet dat ik spectaculair kook, maar op een 'goeie' dag, bereid ik toch alles zelf) : vol au vent (kant en klaar uit een doos) aangevuld met champignons en frietjes.

Er was zonet nog, tijdens het schrijven van dit blogje, een mysterieuze aflevering van mijn privé soap 'de avonturen van Ro, een doodgewone Ierse Setter' : ik hoor van in de salon achter mij 'wroeten in de zetel, hondepoten die over de vloer schuiven, een bonk en nog meer hondepoten'... Ik sta op, doe het licht aan en zie : ons Ro met de staart tussen haar achterpoten, aan de andere kant Nora (één van mijn heksen) met hare smikkel op de grond en onze Chevy die verveelt ligt te kijken en 'ns met haar ogen draait en diep zucht.  Iedereen is Manuel en ze komen allemaal uit Barcelona, want niemand weet van iets.  Ik heb Nora recht geholpen en ben weer aan het bloggen.  Ik zucht ook, want ik zal wellicht nooit te weten komen wat er precies gebeurd is.

Waar was ik nu alweer gekomen... a ja... moe maar tevreden !

Sahha.

22:22 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hyperacusis |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.