19-10-10

Verjaardag uit een vorig leven

Mijn 2 electrodes verjaren... ze zijn gisteren of eergisteren 2 of 3 jaar geworden... maar ik weet het niet juist meer.

Ik denk dat dit het bewijs is dat ik heel dat proefkonijn-gedoe achter mij heb.

Een aantal jaar geleden dus, heb ik een hele ingrijpende poging ondernomen om de tinnitus te onderdrukken.  Ik was patiënt bij professor Dirk De Ridder in het UZA en... (verdomme, hoe noemden ze dat nu ook al weer... een eeeuuuuh... ja, ik weet het weer) en hij heeft 2 electroden bij mij ingepland voor 'auditieve cortex stimulatie'.  Testen (TMS) hadden aangetoond dat mijn T te manipuleren was (of is, ik weet het niet) : op één bepaalde frequentie verdween de T helemaal, tot ongeveer een minuut na stimulatie.  Die resultaten waren voldoende om in aanmerking te komen voor die ingreep.  Met een speciale MRI konden ze de plaats bepalen waar in de hersenen de T zich bevond en die electroden werden onder de schedel, maar boven de hersenschors op die exactie locatie geplaatst.  Achter mijn oor, komen die 'kabeltjes' van onder de schedel en via mijn kaakbeen, keel en borstbeen kwamen die langs mijn navel uit mijn lichaam.

Negen maanden lang moest ik wekelijks naar Antwerpen voor stimulatie : wekelijks moest ik dus de weinige energie die ik had bijeen sprokkelen om vol moed en geloof naar het UZ te gaan, waar ze telkens een uur lang allerlei frequenties naar mijn hersenen stuurden.  Iedere week opnieuw kwam ik ontgoocheld terug buiten, om vanaf 's anderendaags weer alles bijeen te rapen om de week er op hetzelfde mee te maken...

Hoe een proefkonijn lijden kan !  Begeleiding... daar hebben ze geen kaas van gegeten, dus tegen dat je zelf psychische hulp gaat zoeken, ben je al heel ver heen...

Ik heb geen spijt van mijn beslissing om die ingreep te proberen; moest ik het niet gedaan hebben, zou ik mij altijd blijven afvragen zijn of het niet mijn redding was.

Omdat ik probeer in eender welke situatie het positieve te vinden, hoop ik dat onze resultaten andere mensen wel hebben kunnen helpen.  Omdat de gekende stimulaties bij mij (en een ander lotgenootje, die ik nu een vriendin mag noemen... als dat niet positief is !) niet hielpen, werden nieuwe manieren van stimulatie ontwikkeld.

De electroden werden uiteindelijk gewoon tegen de huid afgeknipt en nog steeds voel ik die puntjes onderhuids prikken in mijn buik.  Ik ben er in elk geval zeker van dat ik nooit mijn hoofd ga verliezen als ik weer eens verstrooid ben,... het zal altijd blijven bengelen aan die kabeltjes... nog een voordeel !

Dus : gelukkige verjaardag stomme electroden !

Sahha.

22:36 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.