13-10-10

Gevangen in mijn eigen huis.

Iets na tienen ben ik wakker geschoten van een hels kabaal...  Op slag ging mijn evenwichtsorgaan weer zijn eigen leven leiden.  In mijn hoofd klonk het of ik in een staalfabriek was en ze met ijzeren platen aan het smijten waren.  Ik weet niet waar ik dat haal, want ik ben nog nooit in een staalfabriek geweest en of je met ijzeren platen kan smijten en welk lawaai dat dan zou maken weet ik ook niet.  Enfin, het is een verschrikkelijk lawaai van veel te veel decibels... naar mijn maatstaven.

Ik was onmiddellijk zo misselijk als iets en had door de speciale effecten door de truken van mijn evenwicht, het (o zo gekende gevoel) van op een foorkraam te zitten.  Het was een tijdje geleden dat ik mij nog zo gevoeld heb, maar het is na al die jaren niet meer schrikken... alleen balen !

Ondertussen gingen die 'ploffen' verder... met zo'n akelige stiltes er tussen : BLA !  Uiteindelijk moest ik toch uit bed, want beneden wachtten mijn meisjes om hun pootjes te rekken en op ontbijt.  Het liefst kruip je op zo'n momenten op handen en voeten of in elk geval zo dicht mogelijk tegen de grond, om bij iedere 'plof' niet van zo hoog te vallen...  Maar door de fybromyalgie (en mijn overgewicht ook zekers) is dat rondkruipen over de grond jammer genoeg geen optie.

Uiteindelijk blijkt het om een afvalcontainer te gaan die bij de overburen op de oprit staat, waar ze hun meubilair of zo aan het ingooien zijn.

Gelukkig wilde of moest ik vandaag nergens naartoe, want momenteel ben ik echt niet in staat om met de auto te rijden.  Om zo'n banaal iets zit ik vandaag gevangen in mijn eigen huis.  Ik heb de rolluiken vooraan dicht gelaten om het lawaai wat buiten te houden en op de achtergrond heb ik Ravi Shankar die mij gezelschap houdt.

Ik hoop dat ze snel klaar zijn met opruimen, dan kan ik beginnen recupereren.  Het eerste wat ik ga doen, is een lekker warm bad nemen.  De warmte laat het bloed beter doorstromen en neemt de spanning uit mijn hoofd weg, want nu is die een echte klankkast : die 'ploffen' blijven maar nagalmen.  Mijn nek en schouders die ook weeral vastzitten van telkens te reageren (schrikken van die 'plof') zullen er ook deugd van hebben.  Als ik dan vanavond snel in slaap val en een goeie nacht heb, ziet het er morgen hopelijk weer een stuk beter uit.

Hoop doet leven hé !

Sahha.

15:01 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.