01-10-13

HSP-er met te tamme, wilde duif

Ik word er helemaal gek van en het huilen staat me eventjes nader dan het lachen...

Vorige week kwam hier via de buren een duivenjong terecht; nog net niet zelfstandig genoeg om alleen te eten, bleek al heel snel dat het beestje hand-tam is. Wie het dier verzorgd heeft, deed het allicht met de beste bedoelingen, maar nu is het dier TE tam voor een HSP-er, gelijk ik... en misschien ook te tam om in het wild te overleven.

DSCN0138.JPGNet als zoveel andere wilde dieren die in de buurt wonen en hier in de tuin komen eten, gaf ik het gevederd vriendje een naam... Penny. 




Penny zou het liefst heel de dag binnen en buiten kunnen fladderen en wil op geregelde tijdstippen aandacht... zijnde spelen en geaaid worden... Verstomd Ja beste bloglezers en facebookvrienden, ik zie één ieder van jullie fronsend en bedenkelijk kijken, maar zo staan we er hier nu voor!

 

DSCN1756.JPG

Laten Ro en Yakke alle andere gevederde vriendjes in de tuin met rust, Penny vinden ze toch speciaal genoeg om wat nader kennis te maken... Penny zelf ziet er tochtje op de rug van mijn 'furry family' wel zitten... Ik heb daarentegen geen minuut rust meer, want dit kan gewoon niet goed aflopen!!!

Ik ben niet bestand tegen de 'wet van de sterkste' die er in de natuur heerst.

Ik vind HSP-zijn een blessing en kan er goed mee leven... dingen een plaats geven, afstand nemen van bepaalde zaken, goed zijn voor mezelf... 

Maar met beestjes is het anders... die kruipen onder mijn vel...

DSCN3263.JPG

Als Penny echt een blijver is, zal ik hier toch een oplossing voor moeten vinden, want deze namiddag heb ik al enkele hachelijke (voor Penny), stressvolle (voor mij) en grappige (voor de buitenstaander) momenten gekend: Penny komt op de het stuur van de oude fiets zitten... om aandacht bedelen en dit terwijl de hondenmeisjes buiten lopen. Ik kan dit niet aanzien, dus kom ik tussenbeide: ik ga naar buiten, wil dat Penny op de muur gaat zitten, maar die vind mijn hoofd en mijn schouder veel fijner... Ik probeer de tamme duif op te jagen (als iemand weet hoe dit moet... alle tips zijn welkom), maar die gaat gezellig op de vensterbank (hoogte: 1m 10) zitten... en zo staan we daar hé...Penny op de vensterbank, de honden op hun poep op de koer en ik er gewoon tussen Wenkbrauw ophalen


En zonet nog heb ik mezelf met mijn meisjes in huis opgesloten omdat Penny probeerde binnen te komen en ik niet weer 'bodyguard' wilde spelen...

Ik vind dit helemaal niet meer grappig! Roepen

17:44 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-09-13

Ik wist het é

Vrijdagen de 13de zijn altijd een beetje speciaal.

Ik herinner er mij nog eentje... van alweer 11 jaar geleden.

Het was vrijdag 13 december 2002... Ik had al de ganse dag zo'n raar gevoel, maar ik kon het niet plaatsen.

Het werd 's avonds... heel laat en ik zat nog steeds te wachten... Zegt Freddy 'wanneer kom jij maar slapen?' en ik kon alleen maar zeggen 'dat weet ik niet, ik ben aan het wachten'

Ik heb mij een halve nacht op de pc bezig gehouden... Ik weet ook nog precies wat ik getypt heb, maar dat doet hier nu niets terzake.

Ik was nog steeds klaarwakker, maar nestelde me rond half 5 toch in de zetel... beetje zappen op tv...

En plots, om 10 vóór 5... BANG

 

Eén doffe knal... op straat.

Ik opende de voordeur en twijfelde... 'heb ik nu toch mijn auto langs achter geparkeerd?' Ik was er van overtuigd dat ie langs de straatkant stond, maar er stond niets voor de deur... Ik stapte naar buiten en keek naar rechts...

IM000066.JPG



Ah, daar stond ie toch... mijn trouwe vierwieler 'Dolf, de golf'... samen met nog een auto, door een BMW op een hoopje gereden.

De voorruit heeft de brandweer eruit gehaald, omdat ik anders niet aan mijn autopapieren geraakte... Van Dolf was alleen de voorspiegel en mijn achterste nummerplaat intact gebleven... Volgens mij heeft die nummerplaat dat zien aankomen en is gesprongen... tegen beter weten in.

Diezelfde dag zat mijn Chevy Van in de container en was ze onderweg uit de States naar de haven van Gent...

Maar het afscheid van Dolf was toch abrupt.

Op slag wist ik waar ik de ganse dag en nacht had op zitten wachten... Ik wist het é... Ik wist niet wat, maar toch wist ik het é!

Sindsdien zeg ik vaak 'die vrijdagen de 13de... die vallen nog mee... maar die zaterdagen de 14de... DAT zijn de gevaarlijke!'

Ik heb geen raar gevoel vandaag... Ik plaats dit blogje, sluit de pc af en ga slapen.

Sahha. 

20:59 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-08-13

Herinneringen opslaan...

... dat doe ik met al mijn zintuigen. Ik denk dat dit met mijn HSP-trekje te maken heeft.


Van mijn vorige bezoeken naar Malta heb ik maar weinig foto's. Ik heb daar altijd al het gevoel gehad dat wat ik daar zag en voelde ik niet in één foto kon vatten.

Ik heb het ooit een keertje geprobeerd... toen had ik 3 fototoestellen op zak. Ik was dat tot op vandaag totaal vergeten, tot ik mij plots een foto herinnerde die ik genomen had... Ik ben in de bak met 'nog te klasseren foto's' gaan zoeken en heb er inderdaad een enveloppe gevonden. Ik had een pocket toestelletje voor zwart/wit foto's, een wegwerptoestelletje voor panorama foto's en mijn ouwe getrouwe metgezel Voigtländer. De foto's bevestigen het gevoel, dat de indrukken niet in een foto te vatten zijn...


Daarna ben ik het anders gaan doen... Ik ben voor iedere speciale locatie bepaalde muziek gaan gebruiken... In die tijd liepen we nog met een -hoe noemt dat ding nu weer... zoiets waar je een cassetje in steekt... euh- een walkman rond! Tot op de dag van vandaag bij voorbeeld kan ik naar 'shine on you crazy diamonds' van Pink Floyd luisteren en dan zit ik op slag weer op mijn bankje en zie, voel, ruik en hoor ik weer Upper Baraca Garden en het zicht op Grand Harbour en de 3 Steden... Officium van Jan Garbarek brengt me dan weer naar Hagar Qim en op de muziek van Queen kan ik uren herinneringen ophalen aan de busritten met de groene, later gele bussen.


En alhoewel mijn reisgezelschap in alle talen protesteert, zal ik het toch nog een keertje proberen... met mijn Nikon P510 deze keer... Dank zij het digitale tijdperk moeten we niet meer zuinig 'klikken' en kan ik naar hartenlust de grenzen van de gevoelige plaat aftasten. Ik zal het uiterst mindful doen, in combinatie van al mijn zintuigen en dan zien we wel wat het geeft. Ik heb het gevoel dat ik tijdens deze reis nood heb aan iets tastbaar of zichtbaar of zo...

Dus Sweetie, ondanks al je protest, wil ik tijdens ONZE vakantie ongecensureerd foto's nemen Knipogen

 

Sahha

15:21 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-08-13

En als dromen dan werkelijkheid worden...

... dan moeten we willens nillens met de beperkingen rekening houden...


Hoe enthousiast ik gisteren nog was en mijn Top 3 ineens een Top 'allerplaatsen' werd, ben ik mij toch bewust van onze beperkingen...


Hoe we het ook zullen draaien of keren, Jenny en ik zullen op reis gaan en vergezeld worden door irritante T(innitus), onvoorspelbare H(yperacusis), ambetante F(ibromyalgie) en vermoeiende CVS. Alhoewel ze geen geldige documenten hebben zullen zij mee aan boord gaan, mee inchecken en meegaan op verkenning. Die kl*te aandoeningen zullen zelfs samen met ons op MIJN favoriete bankje zitten in Upper Baraca Garden. Valletta Upper Baraca.jpg


We kunnen alleen maar hopen dat ze zich zullen gedragen en niet alle aandacht naar zich toe zullen willen trekken!


Ik wil nu niet zeggen dat deze gedachte een domper op de vreugde zal zetten, maar het maakt het toch allemaal maar extra spannend en het wordt een reuze opgave om er toch het beste van te maken en er het maximum uit te halen.


Tegenwoordig hebben ze op Malta ook 'hop on, hop off'-bussen... In het ergste geval doen we op deze manier aan wat sightseeing hé Onbeslist


En we zullen ook wel soelaas vinden in het verwarmd binnenzwembad en de spa van het hotel Tong uitsteken 

Waarmee ik wil zeggen dat ik echt niet op jullie gemoed wil werken of medelijden opwekken Knipogen 

Sahha.

18:14 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-08-13

Dromen...

... doet iedereen wel eens en af en toe komt er 'ns eentje werkelijkheid. Soms moet je 't alleen doen en soms krijg je hulp Knipogen

Ik droom al heel lang om nog eens naar Malta te kunnen gaan en op 6 november is het dan zover (nog 69 keren slapen... tukjes niet meegerekend!).

 

Wie mij kent, weet dat ik een boontje heb voor dat kleine eiland in de Middellandse Zee en ook voor zijn bewoners. Ik heb er geen verklaring voor... Toen ik als tiener - lang geleden in de jaren tachtig - door de brochure van Top Vakantie bladerde (via de NMBS), las ik dat ik als 16-jarige naar Malta kon reizen... Ik had geen idee waar het ergens lag, maar ik moest en ik zou daar naartoe gaan! Toen ik op 26 juli 1984 voor de eerste keer voet aan de grond zette op Malta, had ik het gevoel dat ik 'thuis kwam'. Ik weet niet waar dit gevoel vandaan komt, tenzij misschien dat ik in een vorig leven op Malta gewoond heb. 

Tot in 1997 ben ik er nog regelmatig terug geweest en heb er niets anders dan mooie herinneringen aan over gehouden. Ik ben van plan om er samen met Jenny ook nu een onvergetelijke reis van te maken.

Ondertussen heeft ook daar de tijd niet stilgestaan en zal er veel veranderd zijn. Ik ben enerzijds wel bang voor die veranderingen, maar anderzijds sta ik te trappelen vol ongeduld voor een nieuwe portie Malta.

Door onze (Jenny en mijn) medische beperkingen zal ik Malta op een andere manier rondtrekken als vroeger. Ik had me dan ook al heel lang voorgenomen om het TO DO-lijstje heel beperkt te houden... maar nu er een concrete afreisdatum is en het allemaal echt begint te voelen, word ik gulzig! Mijn herinneringen worden weer levendig, mijn oude schrijfsels voeden dit nog meer en de massa foto's op internet doen me hunkeren...

Ik wil zeker op mijn bankje gaan zitten in Upper Baraca Garden! En ik wil Jenny zeker Mdina laten zien... the Silent City! Ik zou ook graag nog eens de magie voelen van mijn favoriete tempelcomplex Hagar Qim. Dit is mijn Top 3!

Maar de afgelopen dagen bedenk ik dan weer... dat Marsaxxlokk ook heel mooi en rustig is; ik wil die Luzzu nog wel eens van dichtbij zien. En als ik dan toch op mijn bankje in Valletta ga zitten, kan ik misschien eens naar de Sleeping Lady gaan kijken in het Archeological Museum... Dat ligt in Republic Street, dus is het Paleis van de Ridderorde niet zover af en vandaar is het maar een stapje meer naar de kathedraal; ondertussen zitten we al halfweg in Valletta en komt Fort Saint Elmo in zicht... ook altijd een bezoekje waard... en de Malta Experience gaan bekijken... dat moet iedereen toch doen bij aankomst op het eiland. Als we naar Mdina gaan, dan is het Ta 'Qali Craft center niet zover af en ik zou die glasblazers nog eens zo graag aan het werk zien; misschien kan George, de juwelier, mijn ene oorring namaken, dat ik weer een paar heb... Tijdens de busrit van en naar Mdina komen we voorbij Mosta Dome en ook voorbij Attard waar San Anton Gardens liggen, waar ik met Joe vroeger vele uren heb zitten praten.

De oude bussen rijden ondertussen niet meer, maar ik heb wel gelezen dat je naar de 3 Steden kan, vanaf de ferry aanleg in Valletta met een echt vintage bus... Hoooo, hoeveel uren heb ik niet op die bussen over het eiland gehobbeld? De 3 Steden zijn ook mooi... Ik begin spontaan te likkebaarden als ik denk aan de appelsien die ik van John kreeg en op at op het bankje (neen, een ander... maar je ziet het ene bankje wel staan, vanop het andere bankje... en vise versa... 'enkel' gescheiden door Grand Harbour)... het bankje dus, buiten aan het Maritim Museum in Vittoriosa. Ik heb toen ook enkele woordjes Maltees geleerd 'merhba' 'sahha' 'kifintir'... Ze staan als blijvende herinneringen nog steeds in mijn schrijfsels van toen...DSCN2912.JPG

Zo kan ik nog uren doorgaan, maar dan is het allang geen blogje meer...

O ja, dit Maltees mopje heb ik zonet teruggevonden tussen mijn schrijfsels en wil ik nog wel meegeven: hoe kwispelen honden en katten in Malta met hun staart? Mijn antwoord was 'slow', maar eigenlijk moest het zijn: op en neer, want van links naar rechts lukt niet, omdat de straten te smal zijn Lachen

Het volgende is geen grapje. Het zou als eerste paragraaf kunnen dienen in een boek 'Malta voor dummies'. Langs welke kant van de weg rijdt men in Malta?... Langs de kant waar de schaduw op de weg valt! Verstomd

Sahha 

18:04 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-07-13

Er lopen toch rare mensen rond hé...

Ik kom niet vaak buiten... toch niet regelmatig in een massa volk...

Afgelopen zaterdag zat ik op de weide van TW Classic (in mijn stoel, met gehoorbescherming, in stilte te wachten op het hoogtepunt van de avond -BRUUUUUUUUUCE-, zomaar een beetje rond te kijken). Wat voor mij een uitzonderlijke ervaring was, is voor veel mensen zomaar een dagje:

Halverwege de namiddag komt daar een koppel toe... die vrouw keek boos, ze had niet gewoon een stakke blik, ze was er echt niet graag bij: met een kin tot op haar knieën ging ze op de grond zitten, rug tegen een boom en weg van het podium... haar hand onder haar kin... TE VERZUCHTEN... op haar uurwerk kijken, ogen draaien en blijven zuchten... Haar man is haar dan maar regelmatig witte wijntjes komen aanleveren, maar veel indruk hebben die niet gemaakt... 's avonds is ze dan toch met datzelfde lange gezicht van achter de boom gekomen, om met gekruiste armen, verveeld naar het podium te kijken en ruim vóór het einde weer te vertrekken...

Toch zonde van het geld, als je met zoveel tegenzin naar een festival moet gaan... en buiten stonden nog mensen te smeken om een ticket!

Vele andere zagen we de ganse dag pintelieren... tegen dat de hoofdact op het podium kwam, lagen ze hun roes uit te slapen of in een ander geval... waren ze aan het ruziën onder mekaar.

Voor mij was TW Classic 2013 een hoogtepunt in mijn leven. Een unieke belevenis waar ik met al mijn zintuigen ten volle heb van genoten.

 

Je komt van soorten tegen hé... dat moet ook wel, anders zou het hier maar een saaie bedoening zijn!

 

Niet alleen in het "echte" leven, maar ook op sociale netwerken gelijk Facebook, heb je mensen van allerlei slag.

Door mijn medische beperkingen heb ik in de loop der jaren nieuwe mensen leren kennen. Van mijn oude 'entourage' schieten maar de echte vrienden meer over... gelukkig maar... al die aanhangers die enkel maar rond je fladderen omdat ze iets van je nodig hebben, ben je beter kwijt... Mijn 'ziek worden' heeft heel snel een grondige schifting doorgevoerd.

Mijn beste contacten heb ik nu met een paar lotgenootjes... die hebben meestal aan een paar woorden genoeg. De 'buitenwereld' snapt het niet altijd, hoezeer die het ook vaak willen begrijpen.
Het leuke aan die lotgenootjes is dat we zonder onze beperkingen mekaar wellicht nooit zouden ontmoet hebben, omdat onze werelden en onze interesses zo ver uiteen liggen. Toch hebben er zich hier ook vriendschappen en relaties gevormd die niet stuk te krijgen zijn en zo zijn er ook lotgenootjes met wie het ook helemaal niet klikt... omdat iedereen ook hier zijn eigen pad volgt.

Sommigen zeggen dat Facebook contacten en vriendschappen niet echt zijn, maar voor veel mensen zijn deze sociale netwerken hun grootste link met de 'wereld'... en net als in het "echte" leven, kom je op FB ook 'van soorten tegen'.

 

Mijn krakkemikkig lichaam heeft van mij een beter mens gemaakt. IK sta centraal... IK en de mensen en zaken die ik belangrijk vind.


En van al de rest: ik sta er bij, kijk er naar en laat los! Energievreters visualiseer ik... Ik steek ze in een ballon... hang er een koordje aan en laat die los... De ballon wordt alsmaar kleiner, tot die in de kortste keren uit het zicht verdwenen is...

In sommige gevallen vind ik het ook leuk om geen knoopje in de ballon te leggen en er ook geen koordje aan te binden... Ik vul de ballon met de 'vreters' en lucht... en laat los Knipogen 

Sahha ♥

17:52 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-07-13

Voorzichtig vrolijk!

Ik heb tinnutus, hyperacusis, fibromyalgie en cvs en morgen ga ik naar TW Classic omdat Springsteen er optreedt...Verstomd

 

'Ben je nou helemaal gek geworden?' hoor ik velen onder jullie denken en vooral de lotgenootjes zullen hun wenkbrauwen fronsen denk ik... Maar ik frons mee hoor en ik stel mezelf precies dezelfde vraag...

 

Maar uiteindelijk komt het er op neer - denk ik - dat ik niet gek ben, maar gewoon wil leven en genieten. Springsteen staat al enorm lang op mijn lijstje van 'wie ik wil zien en wat ik wil doen'. Ik heb hier heel lang over nagedacht (ben er trouwens nog mee bezig), maar ik wil het proberen...

Ik loop ook niet met mijn ogen open in mijn ongeluk, want ik neem alle mogelijke voorzorgen: ik zal fibro gezond eten en drinken; ik heb kleren mee om mij in laagjes te kleden en te zorgen voor mijn spieren en gewrichten. Ik heb mijn oordopjes klaarliggen en mijn oorkappen. Een extra portie magnesium, magnesiumolie, pijnstillers & spierontspanners liggen ook op het stapeltje. En omdat ik een fibro uitval (waarbij de spieren in mijn benen plots uitvallen) niet kan uitsluiten, neem ik ook de rolstoel mee.

En toch ben ik doodsbang, maar ik heb heel af en toe zoiets nodig om te voelen dat ik leef. Ik weiger van al mijn oude dromen op te geven!

Volgende week staat er 'platte rust' op mijn planning, maar ik zal alvast 'Springsteen live' kunnen afvinken van mijn lijstje.


Sahha

16:12 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-06-13

We mogen nog van geluk spreken...

Via via (doet er hier niet echt toe) werden we gisteren gevraagd om een verzorgde reisduif uit te zetten, zodat die weer naar zijn huisje kon vliegen... Bij het uitzetten werd al snel duidelijk dat de duif (nog) niet kon vliegen.

Toen was het nog een redelijk grappig verhaal:

-rij op de autostrade

-zoek een rustige baan weg van de autostrade

-haal de duif uit het mandje

-werp de duif omhoog, zodat het hoogte kan maken, richting zoeken en naar huis vliegen... Duif valt echter als een baksteen naar beneden...

-loop nog een kwartier rond je auto om de duif weer te pakken te krijgen

-steek de duif weer in het mandje

-rijd naar huis

 

Ik begon al direct na te denken hoe het nu verder zou moeten met die duif... maar blijkbaar verdient een reisduif die niet kan vliegen geen tweede kans.

Ik vroeg nog eventjes tijdelijke opvang bij de duivenmelker, tot we zelf iets in mekaar geknutseld hadden, maar neen, dat kon niet!

IK HOOP DAT ZE ZICH VERSLIKKEN IN DE BEENTJES!

Ik heb tinnitus, hyperacusis, reuma, fibromyalgie en cvs en er zijn ook heel wat dingen die ik niet meer kan doen... Mag ik dan van geluk spreken dat ik wel mag blijven verder leven?

Blessed Be, Duif... in past en future lifes

20:41 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-12

Ik leef tussen de bergen...

'Tussen de bergen...' zo omschrijf ik tegenwoordig alle klusjes, karweien, huishoudtaken, bezigheden... die ik eens moet aanpakken.

Ik heb bij voorbeeld bergen was, vuile en propere! Ik heb zelfs bergen geplooide was in wasmanden liggen! Heuveltjes strijk, want ik leg graag de soorten bij mekaar (t-shirts, hemden, jeans, zakdoeken, kussenslopen...)
Ik heb ook bergen afwas, stof, vuil, hondenhaar; bergen papier, zijnde documenten die eens moeten geklasseerd worden, maar ook informatie over gezonde voeding, basen-zuren diëten, voedingssupplementen die ik eens wil doornemen.
Er zijn ook bergen boeken, die ik nog zou willen lezen: bergen boeken die ik hier liggen heb, maar evengoed lijstjes met boeken die ik nog zou willen (lezen).
Ik heb ook bergen textiel liggen: verstelwerk, maar ook lappen stof, zonder bestemming; lappen stof in een boek bij één of ander 'model'; verknipte lappen stof met de patronen er nog aan; kleren die halverwege gemaakt zijn (waarom de haast... ik kan er toch niet meer in).
Eventjes in gedachten door het huis dwalen... Ik heb ook nog een berg legpuzzels liggen... De berg bloem die ik liggen had van toen ik nog alles zelf bakte (brood, muffins, donuts, cupcakes...) is ondertussen in de vuilbak geland, wegens een mottenplaag uit het vogelvoer voor mijn duifjes...

Tot nu toe heb ik allemaal zichtbare bergen opgenoemd, maar ik heb er ook nog een hoop abstracte: bergen creatieve ideeën voor de tuin, het huis, de keuken,...: ik wil koken, bakken, kleren ontwerpen & maken en quilten, opnieuw piano spelen, voederhuisjes & nestkastjes ontwerpen en in mekaar knutselen, mozaïeken maken, de ramen schilderen, fotokaders ontwerpen en meubeltjes; mijn oude Engelse fiets restaureren en die antieken tafels en een paar oude kasten nieuw leven inblazen... Ik wil gaan joggen en zwemmen en tai chi leren, opnieuw met mijn hondenmeisjes gaan wandelen... Yakke's hondenkar ontwerpen; de kruidentuin en mijn kleine Provence onderhouden.

En als ik daar weer allemaal toe in staat ben, wil ik opnieuw gaan werken!


Vóór ik dit blogje begon te schrijven ben ik eens aan het bladeren geweest tussen oude krabbels (blogjes, FB notities, dagboeken...) en het onderwerp komt wel vaker terug de afgelopen jaren. Toen ik tot dat besef kwam, schrok ik wel eventjes, want het lijkt wel of ik ter plaatse blijven trappelen ben!

Nee! Ik maak wel degelijk vooruitgang: vroeger waren het lijstjes, geen bergen... en die beperkten zich tot het huishouden die er de meerendeel van de tijd bij inschoot en nog steeds inschiet. Er was frustratie en schuldgevoel, omdat ik zelfs dat niet meer voor mijn rekening kon nemen.
Toen ik de vorige keer in een blogje een opsomming maakte, had ik al 'foert' leren zeggen en was het schuld gevoel zo goed als weggeëbt 'ik kan niet meer dan mijn best doen!'.

En nu, nu durf ik zelfs al eens mezelf op de eerste plaats zetten 'ik moet doen, wat voor mij goed is; ik moet mezelf graag zien en in de eerste plaats voor mijn eigen zorgen'. Als ik al eens een goed moment heb, dan durf ik al eens iets voor mezelf te doen en niet meteen als een furie in het huishouden te duiken.

Ik zie mijn bergen... en laat ze los! Mindfulness is wellicht één van de beste dingen die ik afgelopen jaren geleerd heb... en gelukkig heb ik nog steeds mijn gevoel voor humor en mijn levendige fantasie!

Wie weet... misschien begin ik binnenkort wel te jodelenKnipogen 

 

Hoe zei ik dat ook alweer...

Sahha!

17:06 Gepost door AvalonLuna in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-03-12

Alleenstaand Vrouwke met 2 honden

't Is te zeggen, dat ik tijdelijk een alleenstaand Vrouwke ben hé.

't B'sje is met een verbouwing bezig in het Antwerpse en om geen tijd onder de baan te verliezen heeft hij de caravan mee en slaapt hij dus op verplaatsing.

Ik heb jaren alleen gewoond, heb altijd mijn plan getrokken en vond dat ook wel een leuke periode in mijn leven. Afgelopen week vond ik het ook weer eens plezant om met (bijna) niemand rekening te moeten houden, maar voor de rest had ik precies Murphy over mijn schouder neerkijken...

Maandag deed mijn auto wel heel raar: rubbergeur (en neen, ik was geen burn-out aan het geven) en een vreselijk lawaai van onder de motorkap... Eén telefoontje naar mijn garagist met een gedetailleerde omschrijving van het probleem was voldoende om een 'diagnose' te stellen: de aircopomp was vastgelopen. Gevolg was een ritje naar Gent en met een vervangautootje terug naar huis komen... Een Chevrolet Corsica mag dan wel vlot rijden... ik vind er maar niks aan: zo met je gat over de grond zoeven, naar de onderstellen van camions kunnen staren... Bla!

Dinsdag heb ik het slot van de deur van mijn droogkast losgetrokken, maar... alleenstaand Vrouwke geeft dat op haar eigen manier opgelost... met behulp van een scherp keukenmes en de sleutel van de achterdeur... (origineel, maar efficiënt).

Woensdag ben ik er dan in geslaagd om mezelf buiten te sluiten, want ik had mijn Van dus naar de garage gebracht, maar ik had mijn huissleutels in mijn auto laten liggen... (zucht)

Maar vanaf dan is het beginnen beter gaan!

Het zonnetje was deze week van de partij en dan gaat alles veel beter. Het was dus al bij al voor mij persoonelijk een goeie week. En volgende week nog meer van dat!!!!!!

En toch werd dit alles overschaduwd door wat er met die jonge mensen gebeurd is, tijdens dat busongeval in die tunnel van Sierre, in Zwitserland.

Ik heb gisteren tijdens de Nationale dag van rouw een zwart lintje aan de antenne van mijn auto gehangen en ik heb, hier thuis in mijn eentje, de minuut stilte om 11 uur gerespecteerd. Ik heb de rouwregisters in de beide scholen digitaal getekend. Meer kan je niet doen, tegen zoiets sta je machteloos.

Zeg je geliefden op tijd en stond dat je van ze houdt, ga niet in ruzie uiteen en stel niet uit tot morgen wat vandaag nog kan. Hol jezelf niet voorbij en geniet van het leven, want het kan zo voorbij zijn!

Freddy, ik hou van je.
Ro & Yakke, jullie geven kleur aan mijn leven.
Sandrine & Chloë, mijn lieve schatten ♥
Dolores, ik ben zo blij dat jij mijn zus bent.
Jenny, Sweetie, ik ben zo ontzettend blij met je vriendschap.
Liefste lotgenootjes, jullie betekenen zoveel voor mij.
Verre, dichte, oude en nieuwe vrienden: bedankt dat jullie in mijn leven zijn.

Sahha

21:43 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-03-12

Zonnetje in huis

Vandaag had ik Baby♥ op bezoek en dat is dan mijn zonnetje in huis!

Dus, niettegenstaande het hele triestige weer, had ik een fantastische dag vandaag!

Volgende week wordt ze al een jaar en het is onbeschrijflijk welk een vreugde zo'n klein meisje in ons leven brengt. Vandaag heb ik haar taart met 1 kaarsje bestelt!

Ik vind het gewoon fantastisch om die kleine bezig te zien: de verwondering op dat gezichtje bij het verkennen van de wereld, hoe ze telkens weer wat nieuws leert... adembenemend om ze bezig te zien!

Een dagje met Baby is natuurlijk niet te onderschatten, maar ik profiteer mee van haar routine: ik eet op tijd 's middags, wanneer zij haar middagdutje doet, doe ik dat ook en om 4 uur eet ik fruit mee met haar! Met Baby in je buurt word je gedwongen om rustig te zijn, want hoe rustiger ik ben, hoe rustiger Baby is en ik weet niet wat het is, maar de tinnitus lijkt er precies niet te zijn als ik Baby vasthoud!

Ik ben vanavond ook naar de kinesist geweest. Nadien heb ik nog avondeten gemaakt en tussendoor had ik mijn zus aan de telefoon om wat bij te praten.

Ik ben gelukkig! Meer moet dat toch niet zijn: goed gezelschap, een goeie babbel en genoeg energie om de dag door te komen, mij hoor je niet klagen!

Ik kruip nu maar onder de wol en denk van morgen mijn dag te beginnen met een bezoekje aan mijn IR cabientje... om de goeie vibes nog wat langer vast te kunnen houden.

Sahha.

22:29 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-12

Winterslaap

Na een redelijk goeie nacht, was ik iets na achten zodanig wakker dat ik zelfs aan het overwegen was om al op te staan... Meestal kom ik niet voor 9 mijn bed uit.

Ik ben dus echt opgestaan... zag ineens iets verdachts aan de Velux... 'hum, dit kan toch niet waar zijn?' Ik keek onmiddellijk naar de andere kant van het huis en zag door de ramen... dat het aan het sneeuwen was!!!!!!

SNEEUW Verstomd SNEEUW g...v...d... !!!!!!!!!

'Als alles weer groen is en de zon schijnt, moet je me maar komen wekken. Ik ga in winterslaap!!!!!' heb ik aan mijn man gezegd en ik ben mijn bed weer in gedoken.

Pfffffff, dit hou je nu toch niet voor mogelijk! Eergisteren was het weer nog zalig: de vogeltjes floten, de zon gaf al wat warmte af. Wij hebben zaterdag al wat 'winterlucht' buiten gelaten door het schuifraam een half uurtje open te zetten. Een briesje speelde met de bamboemobile die mijn lieve buurvrouw uit Bali had meegebracht... De lente stond voor de deur... dacht ik!

En vandaag was het weer winter... Om kwart vóór elf ben ik wakker geworden van de sneeuw die van de rolluik van het dakraam schoof... BLA! Tot zover mijn winterslaap.

Voor de rest van de dag heeft het hier goed geregend en de sneeuw is tot in de vooravond blijven liggen. Dat zijn zo van die dagen die ik kan missen als de pest hé. Ik word daar echt niet vrolijk van! Ik zeg vaak dat ik op zonne energie werk, maar zoals ik mij voel... ik zou het haast zelf gaan geloven.

Ik neem al een paar dagen extra voedingssupplement en vandaag is dat toch beginnen te lonen: ik heb hier beneden gestofzuigd en daarenboven nog avondeten op tafel getoverd: Griekse balletjes met rijst (een Colruyt-receptje; voor de eerste keer klaar gemaakt en goed gekeurd). Voor een fibro'ke gelijk ik is dat een hele prestatie: schouderklopje aan mezelf!

Ons Yakke (Alaskan Malamute van 9 maanden) heeft een nieuwe bezigheid: boven aan de trap liggen en nu zit die mij hier al heel de tijd 'naar bed te kijken': ze komt naast mij zitten, port en loopt dan naar de gangdeur. Bij mijn man doet ze net hetzelfde, want die werkt 's avonds nog een paar uurtjes op bureau (boven)... Ik denk dat het tijd is om mijn winterslaap te gaan verder zetten. Ons Ro (Ierse Setter van 8 jaar) vindt dat een fantastisch idee en staat al te trappelen om bij Vrouwke op bed een dutje te doen...

Sahha.

21:38 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-12

Oude liefde roest niet

Wat is het leuk om mijn eigen blogje te herontdekken!

Ik schrijf graag, doodgraag, maar met pen en papier lukt het me niet meer, door de pijn aan mijn handen. Gelukkig kan ik ook genieten van het getokkel op mijn klavier.

Waarom ik dit blogje hier niet kan onderhouden weet ik niet... Ik zit er nochtans vaak genoeg in mijn hoofd eentje te maken... 't zal dat fibrokreng zijn zeker die mij er van weerhoudt?!

Het is weer één van die weken... de zon laat zich amper zien en dan ben ik gewoon niets waard hé. Het minste wat ik doe, ga ik 'in reserve' en dat is balen hé. Ik MOET gewoon die zon kunnen 'vervangen', maar ik heb tot op heden nog niets gevonden, wat ook maar enigszins in de buurt komt: gezond eten, water drinken, buitenlucht, energy light, infraroodcabine, lichttherapie... Het maakt allemaal wel een verschil, maar niet in die mate dat ik bv. een 'normaal' huishouden kan runnen.

De (afgelopen) winterperiode was mijn 'generale repititie' om te kijken of ik weer op de arbeidsmarkt zou kunnen functioneren, maar ik ben de afgelopen maanden op een paar serieuze beperkingen gestoten. Pas op, het gaat goed met mij: ik ben gelukkig, echt gelukkig!

Omdat ik eindelijk de diagnose fibro/cvs gekregen heb (na al die jaren 'ja, waarschijnlijk wel mevrouw, maar u bent zo goed bezig, doe zo voort!), kan ik nu wekelijks naar de kine blijven en die 'wekelijkse onderhoudsbeurt' is heel welkom. Ik heb ook nog geen minuut spijt gehad dat ik in het najaar mijn oldtimer verkocht heb om een infraroodcabine te kunnen kopen! Mijn zweethutje doet wonderen voor alle pijnen! Mijn hyperacusis is nog steeds onder controle en de tinnitus en ik leven momenteel vreedzaam met mekaar...

En toch zijn er nog een hoop obstakels die mijn terugkeer naar de arbeidsmarkt belemmeren. Maar wat niet is, kan nog komen! Ik heb al gedacht om te beginnen studeren... het is een idee die me heel erg aanspreekt, maar ik moet nog eens goed nagaan om te zien of dat wel een haalbaar scenario is.

Jaja, ik maak plannen voor de toekomst! Maar ondertussen is het -vooral op zonloze dagen- ploeteren om de dag door te komen...

De stofzuiger staat hier midden in de living, verveeld te wachten tot ie zijn buikje vol kan zuigen. Boven in de badkamer, ligt een heuvel vuile was, die binnenkort de lavabo omhoog zal tillen. Mijn Falcon-fornuis voelt zich depri onder de etensresten. Ik hoor de ramen bij mekaar informeren of dat met verouderen is dat hun zicht vermindert of als er iets anders aan de hand is. Mijn man steekt zelf af en toe vers eten (die ik gekocht heb, met het idee om lekker te kokerellen) in de diepvries omdat het toch niet zomaar zou slecht worden, terwijl het uitzichtloos in de koelkast ligt te wachten. Tot zover het huishouden, want dan heb ik het nog niet over mijn hobbies: mijn honden zouden eens in bad mogen. De lappen stof en de naaimachine staan in een hoekje in de bijkeuken stof te vergaren. In mijn boekenkast is het drummen om vooraan te staan en mijn aandacht te trekken. Eenzelfde scenario op het rek waar mijn collectie legpuzzels staan. Mijn kruidentuin komt stilaan uit winterslaap en de plantjes vragen zich af of ze dit jaar de nodige aandacht zullen krijgen of het weer zullen moeten afleggen tegen het onkruid. Mijn loopschoenen, tja, die hebben de hoop om ooit nog de Gavers te zien te krijgen, wellicht al lang geleden opgegeven.

Lang zijn de lijstjes met de dingen die ik nog zou willen en moeten doen. Ik maak vorderingen: ik heb geen schuldgevoelens meer, maar of dat echt een goede zaak is, betwijfel ik.

Maar ondertussen heb ik besloten om weer wat werk te maken van mijn blogjes. Ik heb plezier aan het schrijven en ik weet alvast één iemand die ernaar uitkijkt om het te lezen. Meer moet dat niet zijn!

Sahha (het ga je goed en in goede gezondheid)

17:54 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-10

Boos en nog zoveel meer...

Ik zie hopen werk rondom mij.  Het schuldgevoel weegt tonnen op mijn schouders.  Ik sta stil en zie de wereld passeren.

Waarom kan ik nu niet in gang schieten ?  Waarom toch die vreselijke vermoeidheid ?

Mijn armen en benen wegen loodzwaar; ik heb hoofdpijn; ik zit constant met mijn ogen te knipperen, omdat ze anders dichtvallen.

Dit is toch echt niet normaal !

Zal ik mezelf 'ns een schop in mijn gat geven... of zijn er kandidaten ?  Zou het helpen ?

Dit noem ik nu een baaldag... en ik vind zelfs de fut niet om mijn pauzeknop in te drukken... Hopelijk val ik niet te diep...

Bla !

14:37 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-10

Pech onderweg

Gisteren ben ik met een waterig zonnetje vertrokken op boodschappen : verse groenten & fruit bijhalen om de week door te komen.

Alles verliep vlot op de baan en rustig in de winkel... tot ik aan de Bio Planet wou vertrekken : mijn Van had er geen zin meer in.  'Rustig adem halen'... 'Ohm mani padme hum'...

Ik heb naar de garage gebeld en het probleem omschreven.  Wij hebben een fantastische garagist, met een super mechanicien, dus meestal kunnen die al aan de telefoon een 'diagnose' stellen; ik ben blij dat er toch nog wonderdokters bestaan, al zijn het er dan voor ons auto's.

Hoogswaarschijnlijk stond mijn Van met een kapotte benzinepomp.  Tip van de dag : als die nog niet helemaal defect is kan het zijn dat je die nog één keer aan de praat krijgt door een ferme klop te geven op de benzinetank met het platte gedeelte van een hamer.  Ik ben een creatieve duizendpoot, dus gene paniek, dat moest ik dus maar 'ns uittesten.  Hondeneigenaars hebben altijd wel ergens een deken in de buurt, dus had ik al gauw mijn dekentje uitgespreid naast mijn auto... hmmm, een hamer had ik niet bij de hand, maar wel een losse trekhaak... en die heeft ook een platte kant !

Ik heb tevergeefs geklopt, tot mijn benzinetank ervan begon te blinken... neen, ik heb er geen gat in geklopt !

Stom hé... ik heb ocharme één 'kluts' nafte nodig om te starten, daarna schakelt mijn Van automatisch over naar LPG.  Die automatische omschakeling heeft vooral voordelen, maar in dit geval is het een nadeel.

Plan B : reisbijstandsverzekering gebeld, wachten op de depanneur (gelukkig was die groot genoeg, want een Daewoo is tegenwoordig ook een Chevrolet), mee gereden naar de garage in Gent, nummerplaten verhangen, boodschappen en autopapieren in de vervangauto... en 'vroem' daar gingen we weer.  De auto was nog steeds wit, maar in de plaats van op de bovenverdieping, had ik nu eerder het gevoel van in een kruipkelder te zitten.  Maar goed, ik was al blij dat het een automaat was, want ik heb al in jaren niet meer moeten schakelen.

Ondertussen was het al half vier en begon ik honger te krijgen.  Van aan de garage naar de supermarkt is maar één keer optrekken, dus besliste ik om al gauw maar de Carrefour binnen te gaan om een broodje & iets om te drinken.  Van zodra ik buiten kwam, stelde zich het eerste probleem al : waar had ik die snuifdoos nu achter gelaten ?  Ik kijk dus nooit waar ik mijn auto zet, want ze steekt er sowieso met kop en schouders bovenuit, maar nu... miljaarde !  Gelukkig ken ik mijn nummerplaat uit het hoofd (nu nog wel !).

Op de autostrade heb ik nog meer nadelen ondervonden : die spiegels zijn kleiner dan de make-upspiegel in mijn handtas; als ik door de achteruitkijkspiegel kijk, schrik ik me rot, want de achterliggers zitten bijna op de achterbank; achter een vrachtwagen rijden is net een triller... je ziet de hele onderkant; een vrachtwagen voorbij rijden is dan weer een inspectie van hun wielkassen... ik kan je verzekeren : cruisen zat er gisteren niet in... alhoewel ik dan weer wel moet toegeven : die Corsica gaat goed vooruit !

Eénmaal thuisgekomen kon ik alleen nog maar denken aan een warm bad & dan snel naar bed.  Ik ben vandaag hopeloos stijf van mijn kunstjes op de parking van de Bio Planet gisteren, maar toch was ik maar al te blij toen de garagist deze middag belde dat ik mijn wagen weeral mocht gaan ophalen.  Na alweer een spannende - meep meep- rit op de highway heb ik genoten van de terugrit : cruise snelheid, fantastisch uitzicht, een mooi overzicht en een veilig gevoel !

Vanning is a way of life...

Sahha.

19:50 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-10

Gezond leven is...

duur.  Daar wilde ik het over hebben, maar er is nog meer : Ik las vandaag een artikel 'gezond leven is niet lastig' maar dat is het wel !

Soms heb je van die dagen dat 'opstaan' met al je energie al gaan lopen is... en toch krijg je ergens tijdens de dag honger... en dan maak je geen gezonde maaltijd klaar, dan grijp je gewoon naar een boterham of iets kant en klaar om op te warmen; dat is, als je al boodschappen hebt kunnen doen.

Ik kan ook niet zomaar effe snel op boodschappen : te voet of met de fiets durf ik mij echt niet in het verkeer te begeven; er is veel te veel lawaai en dan haalt mijn evenwichtsorgaan grappen met mij uit (niet grappig !).  Om met de auto de baan op te gaan, moet ik al een goeie dag hebben, want anders ben ik zelf ook een gevaar op de weg.

En dan heb ik een goeie dag en ga ik boodschappen doen : van zeulen met boodschappentassen (verse groenten & fruit wegen zwaar) krijg ik zere knoken.  Tegenwoordig neem ik mijn boodschappentrolley mee, maar het is geen sinecure om die in en uit de auto te laden.  Voor de andere boodschappen hebben we een goeie oplossing : ik bestel alles via het internet en 't B'sje gaat die op het afgesproken uur afhalen.

Help me straks herinneren dat ik het lijstje nog moet doorsturen voor morgen, wil je ?

Ik wissel verse groenten af met diepvriesgroenten, want soms willen mijn handen al niet meer meewerken na het schillen van de aardappelen.  Ik denk soms terug aan mijn meme die er tot op late leeftijd kon van genieten om mee te helpen met het snijden van groenten; voor mij is dat nu al een heel karwij, maar daar mag ik niet te lang bij stilstaan...  Ik heb een fantastische keukenrobot & blender van KitchenAid, die alsmaar meer lastige taken van mij overnemen.

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben; bovenstaande is er alleen gekomen door dat artikel dat ik gelezen heb en die in het oog springende titel.

Ik wilde het hebben over 'gezond leven is duur'... maar eigenlijk moet ik zeggen : gezond worden is duur.  Gezonde voeding alleen is voor mij niet voldoende; ik heb ook een paar medicijnen nodig en vooral heel veel voedingssupplementen en die zijn heel duur. 

Moest ik er alleen voor staan, dan zou ik het niet kunnen.  Ik mag me gelukkig prijzen met een begripvolle partner, die altijd voor me klaar staat en me steunt; ik heb het hier niet alleen over financiële steun, maar een partner met een inkomen, maakt het leven net een beetje makkelijker.  Uiteindelijk wordt heel je relatie zwaar op de proef gesteld. 

Ik hoop dat ik alsnog beter word en uiteindelijk ook weer mijn plaats in de maatschappij kan innemen en mijn steentje kan bijdragen in onze relatie.  Want heel af en toe, steekt het schuldgevoel weer de kop op.  Maar ondertussen neem ik alle dagen mijn vitamientjes; ik stel prioriteiten en probeer het beste te halen uit mijn beetje energie.  Soms heb ik een keer een dipje... dan schrijf ik dat van me af in mijn blogje en kan ik er weer tegenaan !

Sahha.

17:14 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-10

Een uitstapje : altijd weloverwogen.

Gisteren zijn we naar Interieur 2010 geweest : we hebben leuke dingen gezien en alweer een paar ideeën opgedaan voor ons eigen interieur !

Tegen dat we alle hallen doorgegaan waren, voelde ik me alsmaar slechter worden; het was eigenlijk zo erg dat ik op een bepaald moment gezegd heb 'ik wil hier weg en wel nu onmiddellijk'.  Mijn coördinatie was niet echt meer wat het moest zijn en ik had er dan ook geen idee meer van waar de uitgang zich bevond.  't B'sje had gelukkig de kortste weg naar buiten gevonden, anders was ik -denk ik- echt beginnen janken... 

De buitenlucht deed goed, dat weet ik nog wel, maar hoe ik precies aan de auto geraakt ben, daar heb ik geen idee meer van : mijn nek, schouders, rug, heupen, knieën voelden verschrikkelijk.  Alles deed gewoon vreselijk veel pijn en ik had ook een barstende koppijn... van het lawaai in de Xpo en waarschijnlijk ook van sirenes & alarmen eerder op de middag.

De Xpo van Kortrijk ligt nabij de brandweerkazerne en net toen wij ons te voet naar de Hallen begaven, moesten de hulpdiensten uitrukken.  Kort na mekaar zijn ons -ik denk- 5 wagens voorbij gereden met zwaailichten & sirenes; ik had ze al horen aankomen, maar ze kwamen te snel om mijn oordoppen nog te pakken, dus heb ik nog snel mijn oren afgeschermd met mijn handen (en mijn vingers in mijn oren).  Ik heb heel wat blikken van onbegrip gezien... Zalig de armen van geest !

Amper 5 minuten later, stonden we aan te schuiven aan de ingang, toen plots een gierend alarm afging : 2 kl*** dames die al tateren niet beter hadden gevonden dan de nooduitgang te openen en dan met een onnozele blik rondkeken van 'oeps, zijn wij dat ?  oei, is dan hier de uitgang niet ?'  De... euh... 'heshjittn' (in het Nederlands vertaald zijn dat 'grasgeiten', maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik iets tegen die beestjes heb, integendeel : moesten we ook op de buiten kunnen gaan wonen en we voldoende plaats hebben, dan zouden we zeker boerderijdieren houden en ook geitjes; maar goed... ik ben serieus aan het afdwalen nu).  Waar was ik ook weer... o ja, bij die 'heshjittn'.  Ook velen rondom mij vonden het wel leuk, want de helft van de mensen naar wie ik gekeken heb, stonden te grinniken, terwijl ik daar weer met mijn vingers in mijn oren stond... verstijfd van het schrikken.  Datzelfde onbegrip ook zoals eerder buiten met die sirenes.

Bwa !  Ik heb dan maar redelijk luid gezegd 'als jullie morgen met een 'tuut' in jullie hoofd wakker worden, denk dan nog 'ns aan dit moment terug; het lachen zal jullie gauw vergaan'.

Vorig jaar leek er een zekere bewustwording te zijn, maar nu lijkt dat alles weer ver weg.

Enerzijds lees ik vandaag in het nieuws dat er oordopjes verdeeld worden op festivals en in een ander artikel gaat het dan weer over de dodehoekspiegel van de vrachtwagens en hoe ze van plan zijn om met geluidsimpulsen de zwakke weggebruiker te waarschuwen...  En dan vragen ze zich af hoe het komt dat iemand met hyperacusis fonofoob wordt ?!

Geluidsimpulsen... het idee aan zo'n lawaai doet me al begin knarsen en dat is dan weer heel slecht voor mijn tinnitus.

Enfin, terug naar gisteren nu : ik kon aan niet veel anders meer denken dan aan een warm bad en dan snel gaan slapen.  Na een deugddoend warm bad is er uiteindelijk ook nog een portie spierolie aan te pas gekomen, want na een paar uur (min of meer) slapen, kreeg ik plots een ferme spierkramp van in mijn heup tot aan mijn kuit.  Het is gelukkig redelijk snel overgegaan en ook niet meer teruggekomen.  Vandaag ben ik stijf, 'tuut' is overduidelijk van de partij en ik ben weer goeie vriendjes met mijn infraroodlamp.

Interieur versus tinnitus/hyperacusis/fybromyalgie  1 - 1.

Hopelijk recupereer ik goed, want volgende week staat er al een nieuw duel gepland : we geen zondag naar de Boekenbeurs in Antwerpen, want de grote dag van 'dizzy me' wil ik niet missen !

En nu maar snel naar mijn warme nestje...

Sahha.

22:49 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-10

Moe maar tevreden

Er zit iet deftig vast in mijn nek; 't is niet precies in mijn nek, enfin, het vertrekt onderaan mijn nek en loopt tot achter mijn schouderblad.  Het voelt als een spierkramp en dat zal het ook wel zijn... Waarschijnlijk van eerder in de week met mijn stoelen te zeulen toen ik gestofzuigd & gekuist heb.

Enfin, ik lig niet goed in bed, ik zit ook nergens goed, het is alleen een beetje draaglijk als ik rondloop.  Thuis heb ik het al snel allemaal gezien, dus ben ik vandaag tussen de vlagen door op stap geweest.  Ik ben er in geslaagd om niet uitgeregend te worden !  De zon is zelfs af en toe komen piepen en daar heb ik dan een paar keer kunnen van genieten; ook de wind deed deugd vandaag : heel mijn korte kapsel doorwaaid !  Mmmm, zalig gevoel vind ik dat !

Ik moest vandaag sowieso de deur uit om groenten te gaan kopen voor de komende dagen en zo ben ik ook snel effe gaan shoppen... het leuke aan het aangename koppelen heet zoiets of het... euh... tja... ik kan er niet opkomen (wie het weet, mag het me laten weten)... Wacht, ik weet het weer ('ik ga het zeggen Walter... breudreuster') : het nuttige aan het aangename koppelen is het zeker ?

In het voorjaar was ik al eens gaan shoppen voor een nieuwe wintervest, maar dan ben ik met een lederen vestje thuisgekomen; heel mooi, maar niet echt bestand tegen die tegenwoordig koude winters.  Vandaag heb ik een nieuwe poging ondernomen en ik ben met buit teruggekeerd : een nieuwe wintervest, een nieuwe jeans in mijn favoriete model en schoenen om hier thuis mee rond te sjokken.

Ik ben vandaag ook 2 keer in het Ring Shopping Center geweest... Neenee, ik was niets vergeten.  Ik moest naar ginder omdat daar voor mij de dichtst bijzijnde Belgacom winkel is, maar ik ben er de eerste keer niet geraakt.  Een boekenwinkel voorbij lopen, zonder 'ns te gaan rondsnuffelen vind ik ondenkbaar.  Laat ik nu net mijn auto parkeren aan de poort waar zich ook de Standaard Boekhandel zich bevindt.  Het nieuwste boek van Nigella (Lawson) stond er te pronken en daar kan ik al helemaal niet aan weerstaan.

Net toen ik met dit boek de winkel buitenstap, hoor ik de omroepster melden dat 'straks' het alarm zal afgaan, maar je gerust verder mag winkelen, omdat het slechts om testen gaat.  Onmiddellijk schiet mijn noodplan in werking : uit mijn handtas komen mijn gepersonaliseerde oordoppen en tegelijkertijd (ja, ik kan 2 dingen tegelijk doen) begeef ik mij al op een drafje naar de uitgang; bij iedere stap dacht ik 'help, alarm, ik moet rechtblijven, ik haal nooit op tijd de uitgang', maar ik was op tijd buiten en het was op dat moment dat die wind in mijn haar zoveel deugd deed.

Iedereen met hyperacusis reageert anders op lawaai en niet iedereen is gevoelig voor hetzelfde lawaai, maar ik denk dat alarmen, sirenes en zo van die dingen, voor alle hyperacusispatiënten een hel zijn.  In mijn geval werkt lawaai acuut op mijn evenwichtsorgaan, dus is het  mogelijk dat bij een plots alarm ik in een fractie van een seconde alles zie ronddraaien en dan gewoon pardoes omval.  'Goedkoop zat worden' noemde mijn vroegere omgeving in de customwereld dat altijd; er waren er zelfs die op meeting dat smoesje gebruikten bij hun vrouw, wanneer ze in feite te veel gedronken hadden... 't kwam door het lawaai op de dansvloer zeiden ze dan.

En zo komt het dat ik na de middag dan een 2de keer richting Shopping Center ben gereden, omdat ik nog steeds niet in die Belgacom winkel was geraakt.  Er was gelukkig geen wachtrij en het eerste wat ik aan dat meisje vroeg was 'die testen met dat alarm zijn toch wel al gedaan zekers ?'.

Een uitstap naar het Shopping, het centrum van Kortrijk, opnieuw het Shopping en de groenteboer is voor mij een enorme inspanning, vandaar dat het avondeten niets spectaculairs was (niet dat ik spectaculair kook, maar op een 'goeie' dag, bereid ik toch alles zelf) : vol au vent (kant en klaar uit een doos) aangevuld met champignons en frietjes.

Er was zonet nog, tijdens het schrijven van dit blogje, een mysterieuze aflevering van mijn privé soap 'de avonturen van Ro, een doodgewone Ierse Setter' : ik hoor van in de salon achter mij 'wroeten in de zetel, hondepoten die over de vloer schuiven, een bonk en nog meer hondepoten'... Ik sta op, doe het licht aan en zie : ons Ro met de staart tussen haar achterpoten, aan de andere kant Nora (één van mijn heksen) met hare smikkel op de grond en onze Chevy die verveelt ligt te kijken en 'ns met haar ogen draait en diep zucht.  Iedereen is Manuel en ze komen allemaal uit Barcelona, want niemand weet van iets.  Ik heb Nora recht geholpen en ben weer aan het bloggen.  Ik zucht ook, want ik zal wellicht nooit te weten komen wat er precies gebeurd is.

Waar was ik nu alweer gekomen... a ja... moe maar tevreden !

Sahha.

22:22 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hyperacusis |  Facebook |

19-10-10

Verjaardag uit een vorig leven

Mijn 2 electrodes verjaren... ze zijn gisteren of eergisteren 2 of 3 jaar geworden... maar ik weet het niet juist meer.

Ik denk dat dit het bewijs is dat ik heel dat proefkonijn-gedoe achter mij heb.

Een aantal jaar geleden dus, heb ik een hele ingrijpende poging ondernomen om de tinnitus te onderdrukken.  Ik was patiënt bij professor Dirk De Ridder in het UZA en... (verdomme, hoe noemden ze dat nu ook al weer... een eeeuuuuh... ja, ik weet het weer) en hij heeft 2 electroden bij mij ingepland voor 'auditieve cortex stimulatie'.  Testen (TMS) hadden aangetoond dat mijn T te manipuleren was (of is, ik weet het niet) : op één bepaalde frequentie verdween de T helemaal, tot ongeveer een minuut na stimulatie.  Die resultaten waren voldoende om in aanmerking te komen voor die ingreep.  Met een speciale MRI konden ze de plaats bepalen waar in de hersenen de T zich bevond en die electroden werden onder de schedel, maar boven de hersenschors op die exactie locatie geplaatst.  Achter mijn oor, komen die 'kabeltjes' van onder de schedel en via mijn kaakbeen, keel en borstbeen kwamen die langs mijn navel uit mijn lichaam.

Negen maanden lang moest ik wekelijks naar Antwerpen voor stimulatie : wekelijks moest ik dus de weinige energie die ik had bijeen sprokkelen om vol moed en geloof naar het UZ te gaan, waar ze telkens een uur lang allerlei frequenties naar mijn hersenen stuurden.  Iedere week opnieuw kwam ik ontgoocheld terug buiten, om vanaf 's anderendaags weer alles bijeen te rapen om de week er op hetzelfde mee te maken...

Hoe een proefkonijn lijden kan !  Begeleiding... daar hebben ze geen kaas van gegeten, dus tegen dat je zelf psychische hulp gaat zoeken, ben je al heel ver heen...

Ik heb geen spijt van mijn beslissing om die ingreep te proberen; moest ik het niet gedaan hebben, zou ik mij altijd blijven afvragen zijn of het niet mijn redding was.

Omdat ik probeer in eender welke situatie het positieve te vinden, hoop ik dat onze resultaten andere mensen wel hebben kunnen helpen.  Omdat de gekende stimulaties bij mij (en een ander lotgenootje, die ik nu een vriendin mag noemen... als dat niet positief is !) niet hielpen, werden nieuwe manieren van stimulatie ontwikkeld.

De electroden werden uiteindelijk gewoon tegen de huid afgeknipt en nog steeds voel ik die puntjes onderhuids prikken in mijn buik.  Ik ben er in elk geval zeker van dat ik nooit mijn hoofd ga verliezen als ik weer eens verstrooid ben,... het zal altijd blijven bengelen aan die kabeltjes... nog een voordeel !

Dus : gelukkige verjaardag stomme electroden !

Sahha.

22:36 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-10

Traag gaat ook vooruit...

Ik had gisteren grootse plannen... Ik wilde mijn grenzen eens aftasten.

Ik was van plan om op tijd op te staan en te proberen wat huishoudwerk (soep & eten maken), wat ontspanning (FB & lezen) en wat 'werk' (= bureautje spelen : het klassement van bankafschriften & verschillende briefwisseling wat bij te werken) te combineren.  Ik zou graag eens weten hoever ik daarmee kom en hoe ik mij daarbij voel, want zelfs met hyperacusis, tinnitus & fybromyalgie heeft een mens dromen...

So far, so good !

Ik ben op tijd opgestaan en heb gezond ontbeten (muesli met wat melk & een glas fruitsap).  Ik zag het helemaal zitten !  Tegen mijn meme die in mijn gedachten altijd dicht bij mij is, had ik nog gezegd : 'we gaan 'ns testen hé vandaag, ik kan toch op je rekenen ?'.  Ik heb de keuken opgeruimd, want die lag er al een paar dagen slordig bij en dan ben ik soep beginnen maken.

En toen... toen ging het licht plots uit...  Onze keuken (waar we beiden -'t b'sje & ik- apetrots op zijn) is ondertussen al een paar jaar afgewerkt en nu ben ik er toch maar in geslaagd om op de scheiding tussen de plankenvloer & de vloer... te vallen : mijn beide voeten omgeslagen en dan weet ik het niet precies meer; ik ben voorwaarts gevallen en toch zat ik op mijn gat op de vloer, dus ergens tijdens het vallen moet ik nog een achterwaartse salto met halve schroef gemaakt hebben om zo gedraaid neer te komen Knipogen

Gevolg : er stond gisteren verse soep op tafel (want daar was ik al aan bezig), avondeten... euh, laat ons zeggen dat ik heel tevreden ben over mijn stoomoven en dat klassement ligt nog netjes gestapeld waar het al zo lang ligt.

Een vriendin op FB raadde me aan om op alle pijnlijke plekken ijs te leggen... ik dacht onmiddellijk 'laat ik maar in de diepvries kruipen', maar omdat koude mij spierkrampen bezorgt, heb ik maar een lekker warm bad genomen.

Vandaag doet alles nog steeds pijn en ik beweeg in slow motion... ben precies een robot waarvan de Duracellekes niet meer lang gaan meegaan.

Maar ik heb al jarenlang ervaring met zere & stijve knoken en na een tijdje wordt een mens enorm inventief : aardappelen schillen met een dunschiller : hou je hand met de dunschiller stil en beweeg je arm waarin je de aardappel vasthoudt; je kan niet geloven wat ik allemaal met mijn tenen kan vastgrijpen en opheffen; drinken doe je toch gewoon met een rietje als je hoofd & nek moeilijk bewegen...

Ik ben gefaald voor mijn test, maar binnenkort probeer ik het weer !

Nu moet ik mij gaan klaarmaken; we gaan straks naar een verjaardagsfeestje... mijn makkelijke schoenen staan al klaar; zou iemand zijn oog laten vallen op mijn Nike's ?  En ik mag vooral mijn fleece-dekentje niet vergeten voor vanavond in de auto !

Mijn oorkappen laat ik vanavond thuis... da's zo heel asociaal op een feestje, maar mijn oordopjes zitten in mijn handtas, die gaan altijd en overal mee !

Sahha.

18:06 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-10

Gevangen in mijn eigen huis.

Iets na tienen ben ik wakker geschoten van een hels kabaal...  Op slag ging mijn evenwichtsorgaan weer zijn eigen leven leiden.  In mijn hoofd klonk het of ik in een staalfabriek was en ze met ijzeren platen aan het smijten waren.  Ik weet niet waar ik dat haal, want ik ben nog nooit in een staalfabriek geweest en of je met ijzeren platen kan smijten en welk lawaai dat dan zou maken weet ik ook niet.  Enfin, het is een verschrikkelijk lawaai van veel te veel decibels... naar mijn maatstaven.

Ik was onmiddellijk zo misselijk als iets en had door de speciale effecten door de truken van mijn evenwicht, het (o zo gekende gevoel) van op een foorkraam te zitten.  Het was een tijdje geleden dat ik mij nog zo gevoeld heb, maar het is na al die jaren niet meer schrikken... alleen balen !

Ondertussen gingen die 'ploffen' verder... met zo'n akelige stiltes er tussen : BLA !  Uiteindelijk moest ik toch uit bed, want beneden wachtten mijn meisjes om hun pootjes te rekken en op ontbijt.  Het liefst kruip je op zo'n momenten op handen en voeten of in elk geval zo dicht mogelijk tegen de grond, om bij iedere 'plof' niet van zo hoog te vallen...  Maar door de fybromyalgie (en mijn overgewicht ook zekers) is dat rondkruipen over de grond jammer genoeg geen optie.

Uiteindelijk blijkt het om een afvalcontainer te gaan die bij de overburen op de oprit staat, waar ze hun meubilair of zo aan het ingooien zijn.

Gelukkig wilde of moest ik vandaag nergens naartoe, want momenteel ben ik echt niet in staat om met de auto te rijden.  Om zo'n banaal iets zit ik vandaag gevangen in mijn eigen huis.  Ik heb de rolluiken vooraan dicht gelaten om het lawaai wat buiten te houden en op de achtergrond heb ik Ravi Shankar die mij gezelschap houdt.

Ik hoop dat ze snel klaar zijn met opruimen, dan kan ik beginnen recupereren.  Het eerste wat ik ga doen, is een lekker warm bad nemen.  De warmte laat het bloed beter doorstromen en neemt de spanning uit mijn hoofd weg, want nu is die een echte klankkast : die 'ploffen' blijven maar nagalmen.  Mijn nek en schouders die ook weeral vastzitten van telkens te reageren (schrikken van die 'plof') zullen er ook deugd van hebben.  Als ik dan vanavond snel in slaap val en een goeie nacht heb, ziet het er morgen hopelijk weer een stuk beter uit.

Hoop doet leven hé !

Sahha.

15:01 Gepost door AvalonLuna in gezondheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-10

inspanning, spanning, ontspanning...

Het weer is zalig... Indian summer op zijn best !  Het is ideaal weer voor mijn zere knoken/spieren/lichaam, voor het opladen van de batterijen en voor een goed gemoed !

Nadat ik vorige week de kruidentuin onder handen heb genomen (en dat natuurlijk heel de week heb moeten bekopen), ben ik gisteren met het terras bezig geweest.  Het leek wel een déjà vû, want ieder voor- en najaar is het datzelfde saaie werkje : de reserve bloempotten afkuisen... Omdat alles gewoon op 't terras gestapeld staat, zijn potten (als je ze rechtzet) of hun boorden (als je ze omgekeerd stapelt) vergaarbakken voor stof, hondenhaar, restjes vogelvoer & huisjesslakken en hun euh... overschotjes.  Ieder jaar weer datzelfde gedoe : onder de tafel, op het planterek, onder de oversteken... eender hoe ik ze ook zet.  Ik heb zodanig geschrobt dat ik gisterenavond blaren op mijn vingers had... Goed bezig geweest dus !

De oplossing is ons strandhuisje... Ik heb een ontwerp en 't B'sje zal het maken : een mooi 'strandhuisje' om alle bloempotten & tuingerief netjes in op te bergen.

Ikke 'wanneer denk je dat strandhuisje te kunnen maken ?'  B'sje : 'Ja, ik heb er ook al eens aan gedacht'

Onbeslist

Gisterenavond heb ik genoten van een lekker warm bad met spierontspannende olie, maar het heeft niet mogen zijn.  Mijn handen, nek & schouders zijn enorm stram.  Ik zou graag nog wat verder werken buiten, maar meer dan wat zonnen zit er precies niet in vandaag.  Ik strompel hier rond in huis en sta wat rond te kijken op 't terras, maar ik ben precies geboeid, met zware gewichten die aan mijn ledematen hangen.  De tijd dat ik mij  daar aan ergerde is al lang voorbij, maar leuk is anders.

Doordat ik nu al een tijdje magnesium & kinine neem, zijn de spierkrampen zo goed als onder controle... zolang ik mij maar niet 'ns goed wil uitrekken.  Door de kinine & de magnesium, gaat mijn tinnitus wel danig in overdrive, maar ja... het leven bestaat uit keuzes maken hé.

Na de inspanning, probeer je door ontspanning de spanning kwijt te geraken en dan is het spannend uitkijken wanneer je weer klaar bent voor een volgende inspanning.

Op zo'n momenten vind je mij op een Facebook boerderij : ik kan niet vooruit en om toch maar niet te gaan piekeren dat ik zoveel werk rondom mij zie en mij nutteloos begin te voelen, zet ik mijn verstand op nul en word ik cyberboer.  Als ik ooit weer voldoende energie bij mekaar kan sprokkelen, wil ik weer gaan joggen.  Ik hou ook van Tai Chi, maar ik ken maar de eerste 7 bewegingen... Ik ben begonnen met zelfstudie, maar op een bepaald moment wist ik niet waar naartoe met één been.  Ik heb mij dan ingeschreven voor een beginnerscursus, maar dat heb ik niet kunnen volhouden van het omgevingslawaai : tegelijk met de Tai Chi les was er buiten voetbaltraining... geregeld kwam een bal tegen de grote ramen aangevlogen, met als gevolg dat ik telkens tegen dek ging, of het scheelde niet veel.  In de zaal ernaast was er basketbaltraining en ook daar maakten ze te veel lawaai... 'Muggezifter' hoor ik jullie al denken, maar voor iemand met hyperacusis zijn dat grote struikelblokken.  Want ook na de les blijven de gevolgen nog een tijdje nagalmen : je hoofd is net een klankkast; alle lawaai van de afgelopen uren blijft nog een tijdje in je hoofd echoën en dat doet rare dingen met een mens zijn evenwichtsorgaan.  Geloof me : op zo'n momenten rijd je best niet met de wagen... Blijven slapen in de wagen na de les tot het 'beeld weer stilstaat', is natuurlijk ook een optie.

Als iemand mij een goede DVD weet met de volledige Tai Chi beweging in uitgelegd : contacteer me.  Ondertussen ben ik dus cyberboer.

Ik moet gaan nu, want ik zie dat mijn oogst klaar is Farmville !

Sahha.

17:15 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-10

Een trage dag

Afgelopen nacht was een barslechte nacht.  Er hing iets in de lucht, ik weet niet wat, maar ik heb amper een oog dicht gedaan.  Doodmoe was ik en toch kon ik de slaap niet vatten.  Om halfvier lag ik nog te woelen.  Tegen die tijd lag ik al met mijn hoofd aan mijn voeteneind en had ik de timer van de tv al verschillende verzet.

Die tv heb ik nodig om mijn tinnitus te maskeren.  De tv staat altijd op Vitaya, daar wordt meestal gepraat en het volume contrast tussen de programma's & de commercials is miniem.  Lawaai is slecht voor mijn hyperacusis, maar die o zo belangrijke stilte die altijd gestoord wordt door die hoge 'tuuuuuuuut' is ook niet bevorderlijk om in slaap te geraken.  Net zoals zoveel dingen, is het met mijn beperkingen kiezen tussen 2 onaangename dingen.

Als kers op de taart had ik vandaag ook een afspraak bij de kapster : het resultaat is mooi (de grijze haren zijn weer netjes gecamoufleerd & na de-lange-wilde-haren-periode heb ik opnieuw een fris kort kopje), maar het is telkens toch weer een hele beproeving.  De radio & de tv spelen op de achtergrond en tussendoor langs alle kanten het gekwetter van kinder- & verlofverhalen.  Door de jaren heen heb ik geleerd om 'niet te luisteren'; het is een soort mediteren, want ik probeer alle lawaai aan mij te laten voorbij gaan en er totaal geen aandacht aan te besteden.  Hoe goed ik die techniek ook beheers, toch kost het mij heel wat energie om een bezoek aan de kapster te trotseren.

En ik had al zo'n rare dag.  Ken je dat, zo'n dag waarop de coördinatie het laat afweten ?  Bij het ontbijt liep het al mis, mijn fruitsap had ik al in mijn tas gegoten, toen ik merkte dat dat glas zo klein was voor de cornflakes... 

Onze Chevy kreeg bij haar korrels in plaats van de vitaminen het deksel van het flesje en ons Ro kreeg als extraatje het lepeltje van het voedingssupplement.  Met de sleutel van de poort kreeg ik de achterdeur niet gesloten en met de sleutel van de achterdeur wilde de auto dan weer niet starten.

Ik ben heelhuids thuisgeraakt, maar heb dan maar voor het avondeten 'mijn joker ingezet'.  't B'sje heeft frituurtje gespeeld.

En nu... nu is het bedtijd voor mij.

Sahha (good bye & in good health)

22:35 Gepost door AvalonLuna | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-10

Vandaag was een mooie dag !

Na al de sneeuw, de koude en de regen van de afgelopen weken was het vandaag een hele verademing om het zonnetje te zien schijnen.

Op het zuiden gericht en van achter glas -en dat hebben we hier naar hartelust- was het vandaag echt genieten.  Ik weet niet hoe jullie dat ervaren, maar ik word daar direct een ander mens van... Met het zonnetje erbij kan ik net een ietsje meer dan anders.

Dat is nog soms heel weinig, want vaak ben ik tot niet veel meer in staat dan gewoon opstaan, maar als de zon schijnt, dan gaat het gewoon beter.

Zonder morren heb ik alle was gedaan en tussendoor heb ik informatie verzameld over vitamines, mineralen, voeding en supplementen. 
Ik heb nu eventjes genoeg van artsen, specialisten, ongelovigen & blaaskaken (want die kom je massaal tegen in ziekenhuizen) en voel me sterk genoeg om mijn H, T & FM op mijn eigen manier aan te pakken.  Ik zal wel zien waar het me brengt, maar erger dan de afgelopen jaren kan ik het wellicht niet maken.

Ik heb het blogjes-schrijven gemist... er is zoveel gebeurd wat ik nog niet heb kunnen neerpennen en dat maakt me soms ambetant.
Maar er komen ook nog weer zoveel nieuwe dingen op me af, waar ik ook zal kunnen over schrijven.

30 april is nog 102 dagen van ons verwijderd.  Nog 102 dagen om mijn kleren te maken...  Er valt nog één en ander te regelen : uitnodigingen, ringen, eten...
Dat worden nog vele spannende blogjes !

Ons nieuwjaarskaarten hadden het aan aangekondigd hé : met weinig 'T'oeters en heel veel bellen gaan wij de toekomst tegemoet !

En toch bekijk ik niet teveel in eens : vandaag was een mooie dag en morgen is weer een nieuwe !
Kleine stapjes gaan ook vooruit.

Sahha (het is al lang geleden hé... Maltees voor 'good bye' & in 'good health')

21:14 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-10-09

Pffff...

Ik was zonet een nietszeggende notitie begonnen met de titel 'saai'...

Ik sla die op om snel iets anders te doen en nu is die verdwenen...

Had ik net 3 regels geschreven om te zeggen dat ik geen inspiratie heb en dan verdwijnen die nog ook !

't Zal zijn dat het te saai was om te publiceren zeker ?

Tja, voor de rest moet ik jullie ook teleurstellen, want ik weet echt niet waarover ik het nu 'ns een keer zou kunnen hebben...

Wie onderwerpen wil aan bod zien komen, mag mij dat altijd laten weten... als je liever hebt dat ik er mee ophoudt, zeg het mij dan ook !

Ik had vandaag een student journalistiek op bezoek die mij wilde interviewen over T & H; omdat ie zelf T heeft en het een actueel thema is...  Het wordt nergens gepubliceerd, maar enfin... er denkt toch weer iemand over na !

Ik merk wel verschillen sedert het onderwerp regelmatig in de media gekomen is...  De mensen kijken me niet meer zo dom aan, als ze me met mijn oordopjes bezig zien en in mijn omgeving krijg ik vaker te horen dat ze zich wat vaker beschermen tegen lawaai en hun mp3 speler en ipod niet meer zo luid zetten.

Als er in België nu nog wat geld vrijkomt voor onderzoek, dan zullen wij er in de toekomst misschien allemaal wat plezier aan beleven.

En nu moet ik gaan, want 't B'sje is net thuisgekomen (yep, kweetet... hopeloos laat) en we gaan eten.

Sahha.

21:10 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: tinnitus hyperacusis |  Facebook |

08-10-09

Er gebeuren rare dingen...

Nee... ik zal geen liedje van Urbanus beginnen zingen !

En toch gebeuren er rare dingen... Dat kan nu toch geen toeval zijn : iedereen die ik ken met T & H heeft momenteel extra last !

We zijn ziek, (over)vermoeid, T gaat in overdrive...

Dat kan nu toch geen toeval zijn !

Is het de regen... het klimaat... najaarsmoeheid...

Aan al mijn lotgenoten : laat je niet gaan... ook dit zal wel weer voorbij gaan !

Ik loop er echt ambetant bij... dat moet toch een oorzaak hebben.
Enfin... 't is raar.

Vandaag hebben mijn madammen er een zus bijgekregen : ze heet Ngetal ('riet') en ze is 1m80 met haar hoed op. Ze is alleen graatmager en zal daarom flink moeten eten de komende tijd... of wel vullen we ze op met mousse. We zullen zien hoe meegaand ze is.

En meer heb ik daar niet aan toe te voegen... Tot morgen !

Sahha.

23:03 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: tinnitus, hyperacusis |  Facebook |

07-10-09

Off day

Kort kattebelletje...

Ik heb afgelopen nacht haast niet geslapen... ik voelde een steek in mijn lies; 'k weet niet precies wat het was, maar ik kon op geen enkele manier goed liggen.

Tegen halverwege de voormiddag ben ik dan ook nog 'ns misselijk geworden.

Ik ben opgestaan om mijn meisjes eten te geven en buiten te laten en ben dan terug gekropen.

Pas in de late namiddag was het helemaal over.

Ik weet niet wat het geweest is... mijn appendix... dan zal het wel terugkeren zeker ?
Een collega van 't B'sje had een tip : om te weten of het je appendix is moet je van een stoel springen...

Heu... watte... ?

Misschien toch beter om de dokter er bij te halen de volgende keer.

Morgen staat een afspraak bij de kapster gepland... mijn haar zal wel weer mooi gekleurd, geknipt en gebrusht zijn, maar tegelijk kom ik weer gelijk een wrak thuis.

(zucht)

't B'sje heeft nieuw speelgoed... zijn nieuwe gsm is vandaag geleverd (Nokia 5800) en als ik 'taal' wil vanavond, moet ik dat via een sms'je doen... 't is er eentje met een touch screen en dat vraagt nogal wat oefening.

(zucht)

Sahha.

21:52 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: appendix |  Facebook |

06-10-09

Autoloos

DSCN0595Zondagavond staan hier traditioneel de mannen in voor het avondeten... en ze zijn -voor de verandering- pitta gaan halen... ;-)

't B'sje belt plots op en zegt 'kom eens alletwee helpen duwen'... De Pickup was hier vanachter in 't straatje in panne gevallen... dus hebben we de Van buiten gereden en de Pickup binnen geduwd... De oldtimer stond er achter, dus was ik autoloos !

Gisteren kregen we nieuws van de garage dat we de auto niet zelf zouden kunnen herstellen en deze dus bij hen (in Gent) zou moeten geraken.
Vandaag heb ik de reisbijstandsverzekering gebeld en een uurtje later was de depanneur er al... Ik moest bijsturen om de auto op de camion te krijgen en ik kan je verzekeren... een servo is alleen maar interessant wanneer de motor draait !

Vanavond zijn we de Pickup alweer mogen gaan ophalen...

Mijn autoloze dagen zitten er op... vanaf morgen ben ik weer een vrij mens !

Sahha.

22:57 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-09

Het verhaal achter mijn madammen...

Ik voel mij thuis in de wicca religie en ben al jaaaaaren in het bezit van een bezem... Vandaar mijn liefde voor heksen zeker ?
Wanneer ik mijn eerste heks gekocht heb weet ik niet meer, noch wie de eerste was... Ik heb ze vanavond 'ns allemaal goed bekeken en ik weet het niet meer, echt niet !

Morgaine ('vrouwe van Avalon') moet één van de eerste geweest zijn; zij hangt jaar in jaar uit in huis. Alle andere proberen het zo lang mogelijk uit te houden in huis, maar vliegen toch telkens weer voor een paar maanden naar boven; gezellig samen op een rek... in plastiek gewikkeld, maar hun hoofd laat ik altijd bloot (zie dat er eentje stikt !).

Irene ('vrede') hebben we gekocht in Duitsland in een winkeltje in Bad Munster midden in de zomer, toen we tussen 2 meetings van een paar dagen vakantie genoten.

Aileen ('licht') heb ik in de Colruyt gekocht; tijdens de weken vóór Halloween had ik al een oogje op haar, maar ik vond haar veel te duur... Ik heb gewacht tot 2 november en toen stond alles afgeprijsd... Ik ben met het laatste exemplaar gaan lopen !

Moya ('groot') heb ik van 't B'sje gekregen... Hij was met mijn auto boodschappen gaan doen (raar !) en toen vroeg ie mij of ik de auto wilde binnen zetten (nog raarder !) en nadat ik de auto gestart had en in mijn achteruitkijkspiegel keek, schrok ik me rot, want daar stond Moya... met haar 1m60 recht in mijn auto en mij te bezien in de spiegel !

Mary (omdat ze mij aan Mary Poppins doet denken) komt uit Schilde en door haar heb ik vorig jaar een bod gedaan op een lot heksen die te koop waren aangeboden op Kapaza.

Ambrosia ('spijs der Goden') heb ik vorig jaar in de Carrefour gekocht... Ik heb heel dat rek omgekeerd om er eentje te vinden waarvan de handjes nog mooi verpakt waren en toen ik thuis kwam, had ze toch 3 vingers afgebroken (lang leve secondenlijm !); ze houdt sedertdien wacht op de whiskybar en verwittigd mij als 't B'sje de kast wil opendoen ;-)

Effe rondkijken... zijn er nog verhalen ?
O ja...

Bebhinn ('muzikale vrouw') flirt graag met 't B'sje. Er was (?!) een adaptor bij die lichtjes deed branden en er voor zorgde dat ze kon lachen... Het on/off knopje zit onderaan haar romp en om daar aan te geraken moet je haar rok optillen. Ik kan dat doen zonder problemen... Ik liet ze echter altijd aan staan tot 't B'sje ging slapen en die moest nog maar in de buurt van haar rokken komen of ze begon al te giechelen... Dat hoorde ik dan tot boven : iedere avond van 't zelfde ! Sedert vorig jaar is haar adaptor op mysterieuze wijze verdwenen...

Mammelies (naar het personnage uit 'Fabian van Fallada') en Noita ('heks') hebben we dan weer gekocht op de Gentse Feesten.

Merlijn & Viviane (uit 'Nevelen van Avalon') is een dansend paar en die hebben we gekocht op meeting.

Naglfari ('donkerte') is dan weer het resultaat van een heksejacht vorig jaar in Oostende, samen met Jenny.

Ik hoop nu maar dat de andere 80 madammen ook hun verhaal niet willen vertellen.

Sahha.

22:02 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heks, wicca |  Facebook |

04-10-09

Ik ben niet verslaafd !

Vandaag ben ik opgestaan en ik wist het direct : vandaag zou een goeie dag worden !

Ik heb de was gesorteerd (vorige weekend niet gewassen... wegens niet thuis) en 't B'sje heeft alle wasmanden naar beneden gebracht.

Ik heb alles afgestoft in huis en gestofzuigd; de ramen vooraan zijn gekuist en de gordijnen en overgordijnen zijn gewassen...  De salon(zetels) zijn helemaal gestofzuigd... tot de onderkant toe.

Ik had mijn madammen opdracht gegeven zich op te stellen in 2 rijen om zo gemakkelijk te kunnen naar beneden komen... ik zou ze dan nog enkel hun plaats moeten wijzen... maar 't was te verwachten : ze staakten !
't B'sje heeft dan het initiatief genomen en ze zelf allemaal naar beneden gebracht... Dankustijfstrafwel !

Alle staande heksen hebben al een plaatsje gekregen... De 'hangers' nog niet... Ik wil eerst nog de ramen lappen in de keuken... Maar vandaag niet meer !

Er is nog veel plaats over op de kasten; er kunnen gerust nog een aantal madammen bij... ;-)

Tussendoor regelmatig gepauzeerd en wat afleiding gezocht op Facebook...
Er was zelfs ruimte voor een streepje muziek : Rock4... en ik heb lekker meegezongen !

En toch heb ik weer overdreven... denk ik... : ik heb barstende hoofdpijn en verschrikkelijk veel pijn aan mijn nek; er is iets in mijn rug geschoten en het interieur passeert soms voor mijn ogen (of zijn mijn heksen nu aan het rondvliegen ?)

Deze namiddag ging plots de bel; 't B'sje ging open doen; hij komt terug binnen en zegt 'het was van de KSA, ze moesten een liedje zingen in ruil voor een stuk fruit en ik heb gezegd dat we geen fruit in huis hadden'

'Maar B'sje toch... roep die kinderen onmiddellijk terug... van zodra ik de krieken geoogst heb op Farmtown, krijgen ze een volledig bakje !'

Neen... ik ben niet verslaafd !

Sahha.

22:21 Gepost door AvalonLuna in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |